En vooruit!

‘En nu de bassen.’ Aarzelend en onwennig zing ik mee met de mannen die links en rechts van mij staan. Zij zijn vaste deelnemers aan het inloopkoor, voor mij is het de eerste keer. Dat geldt ook voor Esther, zij is naar het vak van de alten gedirigeerd. In totaal bestaat het koor uit zo’n 250 mensen. Onder leiding van dirigent/zangeres Rinske van der Meer en pianist/arrangeur Martijn Vriesman beginnen we rond half drie met ademhalingsoefeningen. ‘Zucht maar helemaal uit tot je geen lucht meer in je longen hebt.’ Schouders los en borst vooruit. 'Doe je mond maar wijd open en weer dicht', druif rozijn noemt Rinske dat. Na de oefeningen gaan we echt van start, met een Slavisch liedje. Op twee schermen staan voor mij onbegrijpelijke woorden geprojecteerd die samen een nieuwjaarswens vormen, zo vertelt Rinske. Boven de teksten staan muziekbalken geprojecteerd. ‘Ga maar weer staan’, zegt Rinske. We gaan zingen. Eerst per toonhoogte. Tenoren. Alten. Sopranen. ‘En nu de bassen.’ Rinske ...

‘Het ging perfect! Alleen bij Milau hadden we een sneeuwstorm.’ Donderdag 2 januari is zoon Max met zijn vriendin Paula naar Spanje vertrokken om daar als Nederlandse aannemer een nieuw leven op te bouwen. Om stipt 17.00 uur stonden we nog nasnikkend naar de achterlichten van hun Renault Trafic te kijken. Een kwartiertje eerder was de emotionele speech van boezemvriend Jim het startsein voor een gezamenlijke huilbui. Vrienden, familie, niemand hield het droog. Die avond en nacht ben ik met Paula en Max meegereden. Via België, Luxemburg, Metz, Nancy, Dijon, Lyon, enz. Niet dus. Ze hebben hun eigen route gekozen, via Parijs en Milau. Hun eigen route, zoals dat hoort. Zojuist - tijdens het schrijven van dit bericht - videobelde Max, vanachter het stuur van zijn bus. Gelukkig, in een T-shirt met de zon in zijn gezicht. ‘Nog een uurtje naar Torrevieja. Bijna bij ons nieuwe thuis.’ Hun nieuwe thuis, afschuwelijk en stoer tegelijk. Mooi om te zien hoe een lastige puber is opgegroeid tot een ...

‘Kwijl je al?’ Die vraag is me de afgelopen twee jaar al vaak in het medische circuit gesteld en gelukkig heb ik ‘m steeds met ‘nee’ kunnen beantwoorden. Tot zondagavond. Ik zat met Esther op de bank en voelde ineens een sliert kwijl langs mijn kin lopen. Zo merk ik de laatste tijd dat SCA6 langzaam maar zeker terrein wint. Verdomme, en lopen met m’n Nordic Walking stokken was ook al geen doorslaand succes. Korte samenvatting: Ik moest m’n aandacht over twee armen, twee stokken én twee benen verdelen. Een (te) ingewikkelde opdracht. Maar het goede nieuws is dat mijn tweede roman lekker opschiet - 10.000 woorden inmiddels. En leuk, gisteravond heb ik een gezellige avond gehad met Barbara, Marcel en Esther. Mooie gesprekken, lekker eten, een alcoholvrij biertje en muziek. Kortom, het leven is zo slecht nog niet. ©  Jan Glas

Fietsen naar de Botermarkt, bus 300 naar het Spaarne Gasthuis in Hoofddorp, daar een intake revalidatie plus oefeningen en dezelfde weg weer terug. Best pittig, maar het was fijn om onderweg én onder de mensen te zijn. De aardige beheerder van de fietsenstalling op de Botermarkt, de vrouw die voor mij opstond in de bus, de enthousiaste fysiotherapeute en haar stagiaire in het Spaarne Gasthuis én de vrouw die haar hand aanbood om mij terug in Haarlem uit de bus te helpen. Voor deze roadtrip had ik mijn wandelstok meegenomen, maar nu – terwijl ik dit schrijf - liggen voor me op tafel twee Nordic Walking stokken op mij te wachten. ‘Goed idee! Kan je ze volgende keer meenemen, dan gaan we buiten een eindje lopen’, was de reactie van de fysiotherapeute toen ik over mijn stokken vertelde. ‘Wat wil je graag doen?’, vroeg de stagiaire even eerder. ‘Nog een keer de marathon lopen’, antwoordde ik zonder nadenken. Onmogelijk, dat weet ik zelf ook. Mijn antwoord werd niet serieus genomen, maar wat...

Vorige week heb ik met vriend Jasper een roadtrip gemaakt naar Blaricum, veldonderzoek voor mijn volgende boek. Via Funda had ik een huis gevonden waaromheen het verhaal zich grotendeels gaat afspelen en dat wilde ik graag even in het echt zien. Niet dus. In Blaricum worden de duurdere huizen afgeschermd door een heg, bos of schutting. Huizen en huisnummers blijven daardoor onzichtbaar en het op Funda gevonden huis voor ons onvindbaar. We hebben nog wel een kwartiertje kriskras door Blaricum gereden én een kopje koffiegedronken bij café Moeke Spijkstra . Bedankt Jasper, erg leuk! We hebben het huis niet gezien, toch was de roadtrip een succes. Want inmiddels telt mijn tweede boek bijna 2.500 woorden, dus ik ben lekker op weg. En goed nieuws: de verkoop van De buurjongen uit Al-Bab lag een beetje stil, maar afgelopen week werden er op één dag twaalf boeken verkocht. Een dag later kreeg ik een email van Bookmundo.nl (voorheen mijnbestseller.nl) met de volgende tekst: ‘Goed nieuws: NBD ...

Rondkomen van weinig en schrijven over wat ik leuk of belangrijk vind. Mijn leven nu, én het leven dat ik altijd heb gewild. Deze tekst schreef ik vanmiddag, nadat ik mijn driewieler ligfiets op de boulevard bij Bloemendaal had geparkeerd. In het zonnetje, met uitzicht op zee. De ideale plek om tot mijzelf te komen. Want eerlijk, de afgelopen dagen zat ik even in een dip. Lopen wordt minder en te lang met andere mensen zijn kost moeite. Maximaal twee uurtjes, dan is de accu leeg en begint de hoofdpijn. Maar zolang ik kan schrijven over wat ik leuk of belangrijk vind, neem ik die ongemakken graag voor lief. Dit weblog, mijn tweede boek dat langzaam vorm krijgt én bijvoorbeeld dit bericht op rosehaghe.nl. Schrijven geeft me energie. Naast een paar uurtjes schrijven per dag, lees ik veel. Zoals deze week Luister van Sacha Bronwasser en Op zee van Toine Heijmans. Allebei geweldige verhalen, ik heb nog een hoop te leren. En, niet verder vertellen, vanochtend heb ik op YouTube de trailer...

Rare nacht. Rond 04.00 uur wakker gezzzzoemd door een mug en daarna niet meer geslapen. Ergens onderweg heb ik gekeken naar de loopafstand tussen parkeergarage Waterlooplein en het H’ART museum. Ongeveer 250 meter, dat moet te doen zijn. Zeker in goed gezelschap van een wandelstok en mijn jongste oom, ook Jan. In het museum heb ik een rolstoel gereserveerd. Een nieuwe ervaring, maar het lijkt me heerlijk om zittend de 60 schilderijen van Kandinsky te bewonderen. Dat staat morgen op het programma. Eerst ga ik vanmiddag een rondje fietsen met Jasper zoals ik maandag met Nico heb gedaan. Het leven is zo slecht nog niet, dat is ook de conclusie na een paar uurtjes wakker liggen.  De mug? Die vond het rond 06.30 uur mooi geweest. Geen idee waar ie is gebleven. Maar wist je dat die krengen 45 tot 60 dagen kunnen leven? Van Google geleerd. Dus no mercy, mug. De jacht is geopend. ©  Jan Glas

Muziek is een belangrijk deel van mijn leven, bijna dagelijks struin ik Spotify af naar albums die me blij verrassen. De oogst van deze week: Café Largo van Benjamin Herman, 20th anniversary Edition van Admiral Freebee en Bach Cantate 12 door Vikingur Ólafsson. Voodoo van D’Angelo klinkt veelbelovend, maar heb ik nog niet helemaal afgeluisterd. Rome, het nieuwe live-album van The National, komt over een paar weken uit. Ik heb me erop verheugd en inmiddels zijn er op Spotify een paar nummers vrijgegeven. Oude en nieuwe nummers. Ze klinken allemaal bekend, hebben hetzelfde vertrouwde geluid, verassen me niet meer. Misschien straks, als het complete album op Spotify staat. Dat geldt ook voor  Brand New Day van Sting. Het verrast me niet meer, waarschijnlijk heb ik zijn stem te vaak gehoord. Outlandos D’amour en Regatta De Blanc van The Police, die albums heb ik eind jaren ’70 van de vorige eeuw grijs gedraaid. Getipt door een klasgenoot op de Grafische School in Amsterdam. In...

‘Ik ben nu 88 en still going strong’, die ongevraagde boodschap kreeg ik van een lotgenoot met SCA6. Hij dacht me een hart onder de riem te steken, maar het werkte averechts. Ik leef in het nu en probeer niet na te denken over de toekomst, dat is mijn manier om met SCA6 om te gaan en positief te blijven. Door de goedbedoelde boodschap ‘ik ben nu 88 en still going strong’ zag ik ineens de komende 25 jaar voor me.  Een schrikbeeld dat dagenlang in mijn hoofd heeft rondgespookt. Vrolijk doorgaan en niet nadenken over hoe mijn ziekte zich verder gaat ontwikkelen, dat is hoe ik in het leven sta en dat wil ik graag zo houden. Lastig genoeg, daarom vermijd ik contact met lotgenoten. Het is wat het is, en op een door mij gekozen moment is het mooi geweest. Zo ver is het overigens nog lang niet. ©  Jan Glas

“Voor kinderen” en “maak het zo persoonlijk mogelijk” die suggesties kreeg ik terug op mijn vraag aan welke organisaties die zich inzetten voor oorlogsslachtoffers ik 50% van de opbrengst uit de verkoop van De buurjongen uit Al-Bab het beste zou kunnen doneren. Met die suggesties in mijn achterhoofd heb ik voor War Child gekozen. Fondsenwerver Sharida Kerssies van War Child reageerde snel en sympathiek op mijn e-mail. Ze had zich echt in mij, mijn boek én mijn vragen verdiept. Dus ja, de eerste 200 euro heb ik inmiddels gedoneerd. Wat het persoonlijk maken betreft stuurde Sharida mij de verhalen van Ali uit Syrië en Nelson uit DR Congo . Mooie voorbeelden van wat War Child voor oorlogsslachtoffers doet. Het voelt goed om daar een financieel steentje aan bij te kunnen dragen. ©  Jan Glas

Hatsjekidee, ik heb de eerste royalty’s ontvangen, plus een donatie uit onverwachte hoek. Bij elkaar kan ik deze maand ruim 200 euro doneren aan organisaties die zich inzetten voor oorlogsslachtoffers. Maar welke… Suggesties zijn welkom, graag naar 0627 072925 of jan.glas@icloud.com. Alvast bedankt. Het zonder eigenbelang promoten van De buurjongen uit Al-Bab  geeft energie. Fijn, want energie kon ik goed gebruiken tijdens de afgelopen drie dagen in Vaals. Zuid-Limburg, het voelde als buitenland. Ik was daar met Esther, haar zussen Gaby en Belinda en haar zwagers Martie en Theo. Heel gezellig en leuk, maar ook weer fijn om thuis te zijn en bij te tanken, te genieten van de rust na drie dagen vrolijke drukte. Hoogtepunt was Maastricht en de stampende dieselmotor van de rondvaartboot onder m’n kont. Wel prettig, ik leer steeds beter een teveel aan geluid weg te filteren. Sssst… ©  Jan Glas

De opbrengst van mijn debuutroman - De buurjongen uit Al-Bab - gaat voor in ieder geval 50% naar organisaties die zich inzetten voor slachtoffers van oorlogsgeweld. Ik heb hiervoor gekozen omdat ik me oprecht kwaad kan maken over wat er nu in oorlogsgebieden zoals Gaza en Oekraïne met onschuldige mensen gebeurt. Daarmee vergeleken is mijn hersenziekte peanuts. Zeker met de voorzieningen in Nederland en de lieve mensen om me heen. Dus koop De buurjongen uit Al-Bab! Het liefst hier op mijnbestseller.nl, want daar is de opbrengst het hoogst. In ieder geval 50% van de opbrengst gaat naar organisaties die zich inzetten voor slachtoffers van oorlogsgeweld, de andere 50% ga ik gebruiken om De buurjongen uit Al-Bab te promoten. Mocht je daar ideeën over hebben dan hoor ik dat natuurlijk graag. Oh, en zou je dit bericht met zoveel mogelijk mensen willen delen? Alvast bedankt! ©  Jan Glas

Geen Brummen, geen Mauvières. Het einde van mijn carrière als huizenoppasser heeft voor een dip gezorgd, maar op huizen passen heeft ook het idee voor een volgend boek opgeleverd. Gelukkig, dat geeft energie. Schrijven is toch wat ik ‘t liefst doe. Schrijven én nadenken over de verhaallijn, de personages en wat ik ze laat doen, wat ze gaan zeggen en wie ze zijn. Dat proces speelt zich nu nog af in mijn hoofd, ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Mijn MacBook air heb ik na het schrijven van De buurjongen uit Al-Bab weggedaan, dus deze week heb ik via Marktplaats een andere gekocht. Bouwjaar 2015, ik ben er blij mee. Hij staat op me te wachten, maar schrijven heb ik nog niet gedaan. Want waar begin ik, wat wordt de openingszin en wie spreekt die uit… Misschien deze: ‘Lotte! De rechter heeft een uitspraak gedaan, we hebben gewonnen!’ Leuk, een tweede boek leidt me af, voorkomt dat ik ga piekeren over wat ik voel in mijn lijf en niet meer kan. M’n mondharmonica heb ik maar even opgebor...

‘Hi Jan, mijn buurvrouw neemt de zorg voor de diertjes over. Ga lekker naar huis. Doe je de sleutel in de brievenbus?’ Mijn vorige blog sloot ik af met: verder heb ik het in mijn tijdelijke woonomgeving prima naar m’n zin. Een leugentje, want in werkelijkheid probeerde ik mezelf moed in te praten. Op huizen passen is leuk, erg leuk, maar niet met SCA6 en de groeiende beperkingen die daarbij horen. Verdomd moeilijk om dat toe te geven. De spreekwoordelijke druppel was een combinatie van factoren. In een vreemde woonomgeving kost alles meer energie en toen ook de goudvis nog doodging, wilde ik nog maar één ding: zo snel mogelijk naar huis. Gelukkig had Ilona begrip voor mijn keuze, voelde de situatie goed aan. ‘Geen probleem Jan, sorry is echt niet nodig! Geniet lekker van je eigen bedje en de mensen waarvan je houdt in je buurt. Goed dat je je eigen grens bewaakt. Hopelijk heb je wel een paar dagen kunnen genieten van Assendelft.’ Het antwoord op die vraag is ja. Ik heb heerlijk door de...

‘Tuit je lippen alsof je iemand een zoen wil geven.’ Een instrument bespelen is een langgekoesterde wens. Graag saxofoon of gitaar, maar volgens Google is mondharmonica het makkelijkst te leren. In een opwelling heb ik daarom via Bol.com een harmonica plus lesboek besteld. Dat lesboek bleek geen succes, dus nu krijg ik les van een coole gast op harmonica.com. ‘From beginner to boss in 40 lessons’, dat was zijn aanbod. Het klonk mij als muziek in de oren, maar Kika en Luuk zijn blij dat ik drie weken op het vrijstaande huis van Ilona en Maarten in Assendelft pas. Daar - in Assendelft - moeten alleen kat, goudvis en konijn meegenieten van het geluid dat uit mijn harmonica komt. ‘Tuh kuh, breathe in and breathe out.‘ Ik oefen het zelfs zonder harmonica, op de fiets tijdens een rondje Uitgeestermeer. Erg leuk om weer met iets nieuws bezig te zijn, én het voelt als een goede oefening voor mijn spraak. Oh, het hondje van de buren in Assendelft heet Pizza. Bij het minste of geringste gerucht ...

Daar is ie dan! Mijn debuutroman, De buurjongen uit Al-Bab. Hier te bestellen en de opbrengst (min drukkosten) gaat voor in ieder geval 50% naar organisaties die zich inzetten voor slachtoffers van oorlogsgeweld. Het boekomslag is ontworpen door Esmee van Loon en Eugenie van den Haak heeft geholpen met de opmaak van het binnenwerk. Bedankt dames!  De buurjongen uit Al-Bab, een verhaal van ruim 40.000 woorden. Fictie, in mijn hoofd ontstaan naar aanleiding van dit nieuwsbericht: ‘Koerier laat ronkende bus vol pakketjes achter op Schiphol en pakt vliegtuig.’ De buurjongen uit Al-Bab vertelt het verhaal van Fatima, Youssef en Abdul. Drie Syrische jongeren die tijdens de oorlog ieder hun eigen weg gaan. De buurjongen uit Al-Bab is een roadtrip en liefdesroman, een verhaal over de waanzin van oorlog en de keuzes die mensen maken. ©  Jan Glas

‘Pap, gaat het, wat heb je gedaan?’ Even eerder ben ik gestruikeld, over mijn eigen voeten en daarna over een tuinstoel. Als Kika - gealarmeerd door het lawaai van de omgevallen tuinstoel - aan komt rennen, probeer ik net omhoog te komen. Ze betrapt me op handen en voeten. ‘Pap, wat is er gebeurd?’ Gestruikeld. Ik verlies steeds meer de controle over waar ik mijn voeten neerzet en moet bij iedere stap op zoek naar m’n evenwicht. De gevolgen van mijn struikelpartij? Een geschaafde knie en lichte pijntjes. Shit happens, en vooruit. Vanaf nu wel iets vaker met een wandelstok. ©  Jan Glas

‘Zal ik nog naar je toekomen?’ Appje van Esther, het is vrijdagavond ruim na tien uur. In het niet zo verre verleden zou ik ‘graag’ antwoorden en haar halverwege tegemoet fietsen. Nu zit ik besluiteloos naar het scherm van mijn iPhone te staren. ‘Kan, maar ik slaap al bijna’, stuur ik even later terug. We appen nog wat en een half uurtje later lig ik in bed, alleen. Slapen lukt niet, ik haat mijn hersenziekte. Rond vier uur ‘s ochtends schrijf ik een notitie op mijn iPhone. ‘Lieverd, we hebben ruim drie jaar kleur aan elkaars leven gegeven. Heerlijk, het had voor mij nog honderd jaar mogen duren. Toch…’ De tekst na de puntjes is privé, die heb ik alleen aan Esther laten lezen. Want het was tijd om te praten over hoe we verder gaan met ons leven. Wat mij betreft meer naar bewuste momenten samen, echt de tijd voor elkaar nemen. Gelukkig is Esther het daarmee eens.  ©  Jan Glas

Kukeldekukeldekuuuuu! Het is 03.00 uur ‘s nachts, buiten staat een haan de longen uit zijn lijf te schreeuwen. De avond daarvoor had ik een staredown met een gitzwarte alpaca. Ik zat te lezen in het avondzonnetje en voelde dat er achterin de tuin iemand naar me keek. Nou ja, tuin, zeg maar gerust een weiland. Afgelopen week heb ik in Wervershoof opgepast. Op het huisje van Brenda, met wie ik 25 jaar getrouwd ben geweest. Ik bleef in Haarlem en Brenda verhuisde naar Wervershoof. Ze liet daar een heerlijk huisje bouwen in de achtertuin van haar moeder, voor wie ze mantelzorger is. Het was in alle opzichten een trip down memory lane. Fijn om terug te zijn in de tuin, het weiland, waar we veel hebben beleefd. Kamperen, barbecueën, spelen met onze kinderen. Nu had ik daar mooie gesprekken met mijn dementerende schoonmoeder. Gesprekken waar we eerder nooit aan toe zijn gekomen. Bedankt Bren, het was fijn om terug te zijn. De fietstocht terug naar Haarlem verliep minder soepel. Tegenwind en ...

‘Goedemiddag, kunt u mij goed verstaan? Fijn. Nu maar hopen dat het zo blijft, want twee jaar geleden is er een hersenziekte bij mij geconstateerd.’ Zo begon ik gistermiddag mijn verhaal, tijdens verhalenpodium De Mot, al 15 jaar met veel liefde door Willem Gunzeln en Coen Bardelmeijer in Huis te Zaanen georganiseerd. Daar, in Huis te Zaanen, zaten ruim veertig mensen me verwachtingsvol aan te kijken. Best spannend, want praten gaat niet meer vanzelf. Daarom was ik twee dagen eerder naar mijn moeder gefietst om mijn verhaal met haar te delen. Dat ging wonderwel goed, zeker toen ik op toeren kwam. Richting het einde van mijn verhaal schoot ik wel even vol, toen ik over mijn eerste driewieler fietstochtje naar Bloemendaal aan Zee vertelde. Niet erg, het was een ervaring die me altijd bij zal blijven. Dat geldt zeker ook voor het vertellen van mijn levensverhaal bij De Mot. Vandaag - op mijn driewieler ligfiets onderweg naar mijn volgende huizenoppasadres in Wervershoof - heb ik daar nog...

‘Pap, eet je mee vanavond?’ Een weekje wonen in het Gooi was heerlijk - als God in Frankrijk - maar het is ook fijn om weer thuis, in mijn vertrouwde omgeving te zijn. Alles bij de hand, met Kika en Luuk boven mijn hoofd. Ik hoor ze wakker worden, koffiezetten en lachen, lol maken. ‘Pap, eet je mee vanavond?’ Graag Kiek, zullen we samen boodschappen doen? Ja, ik heb ze gemist. En zij mij gelukkig ook :-) De balans tussen thuis en ergens anders, dat ga ik de komende tijd ontdekken. Mijn volgende oppasklusje begint over ruim een week in Wervershoof. Vijf dagen, dat is te overzien. Maar afgelopen woensdag ben ik naar Assendelft gefietst voor een kennismaking met Ilona en haar gezin. ‘Huis zoekt Jan’, was de titel van het lieve berichtje dat ik van haar kreeg. Ilona, haar man en drie kinderen gaan 21 juli op vakantie en ze willen graag dat ik op hun huis, konijn, kat en goudvis kom passen. Tot 9 augustus, bijna drie weken. Heel benieuwd hoe dat bevalt. Op de terugweg naar Haarlem en wachte...

‘Na 300 meter een flauwe bocht naar links.’ Ik geloof het zelf bijna niet, maar ik ben op mijn driewieler ligfiets - met de trapondersteuning in de lichtste stand - heen en terug naar Huizen gefietst.  Afgelopen zondag 53 kilometer heen en vandaag dezelfde afstand terug. Terwijl ik dit schrijf zit ik met dikke knieën op de bank, maar ik heb het verdomme wel gedaan! Op m’n fiets met drie wielen voelt het bijna alsof ik niks mankeer. Weg duizeligheid en aarzelende stap. Alleen een doordringende piep in mijn oren, dat dan weer wel. Dat komt waarschijnlijk door de aanwijzingen van Google Maps in mijn airpods.  Ideaal, maar het was wel even schrikken toen, door een hobbel in de weg, Spotify aansloeg en Pearl Jam op vol volume ‘Alive’ met de aanwijzingen van Google Maps mee begon te brullen.

‘Jan, ik hoor iets, er is iemand in huis…’ En inderdaad ik hoor ‘t ook. Sinds twee nachten slaap ik op een Goois matras, mijn eerste oppasklusje. Een week oppassen; op een geweldig huis, twee katten en een hond. Esther logeert een nachtje bij me en samen gaan we op zoek naar de bron van het geluid. De ‘iemand’ blijkt een van de katten te zijn. Hij zit opgesloten in de strijkkamer en wil daar nu uit. Opgelucht gaan we terug naar bed. De volgende ochtend ontbijten we op het terras met uitzicht op een tuin met dertien bomen. Daarachter ligt een bos, daar laat ik twee keer per dag de hond uit. Sjimmie, een acht jaar oude Friese Stabij. De eerste keer laat ik hem uit met Eddy, de eigenaar van het huis. ‘Je kan niet verdwalen, gewoon achter Sjimmie aanlopen, hij brengt je thuis.’ Zo relaxed was ook de ontvangst. Eddy en Margo. Het voelt alsof we elkaar al heel lang kennen, en dat doen we ook. Wat begon als een zakelijke relatie voelt al jaren als een vriendschap. Eddy reageerde ook als eers...

Stress is een trigger voor mijn hersenziekte, dat heb ik de afgelopen dagen weer ervaren. Na de vaste lasten heb ik per maand nog ongeveer 300 euro te besteden. De meeste maanden gaat dat prima, maar deze- en afgelopen maand was het gat in mijn hand te groot. Dat leverde stress op en daardoor begonnen mijn hersenen en de rest van mijn lichaam flink te protesteren.  Nu ik een oplossing heb gevonden voor mijn tijdelijke geldprobleem voel ik me meteen een stuk beter. Fijn, maar ook een wijze les. In de toekomst moet ik nog beter nadenken over waar ik mijn geld aan uitgeef. Daarom heb ik mijn afspraak bij de kapper geannuleerd. Ik laat ‘t groeien. Niet eindeloos lang, maar voorlopig…

Ja, dat ga ik doen! Ik ga op huizen passen van mensen die op vakantie gaan. Ik wil mijn leven anders inrichten, minder voorspelbaar. Door mijn hersenziekte zit ik nu veel thuis. Maar thuis kan overal zijn, zo is dit idee ontstaan. Als huizenoppasser heb ik steeds een nieuwe omgeving te ontdekken. Ik kan niet wachten en denk dat het ook goed voor me is. Verandering houdt me scherp en geeft me energie, dat is in mijn leven altijd zo geweest.  Dus ga je op vakantie en zoek je een oppas voor je huis? Stuur een e-mail of bel 0627 072925 en we maken een afspraak. Leuk!

De politie had me deze week twee keer kunnen betrappen op wildplassen en een derde keer heb ik net op tijd de wc gehaald. En ja hoor, incontinentie staat ook in het lijstje symptomen die horen bij mijn hersenziekte. Een praktisch probleempje met in potentie grote gevolgen. Het zou zelfs mijn fietsplezier kunnen bederven. Op zoek naar een oplossing dacht ik eerst aan een condoomkatheter, die had ik weleens gezien in de thuiszorg. Niet ideaal volgens Kika. ‘Je hebt snel last van lekkage. Dan denk ik eerder aan een incontinentiebroekje.’ Dat schrikbeeld wil ik graag zo lang mogelijk uitstellen, dus nu train ik mijn bekkenbodemspieren én ik drink minder koffie, thee en spa rood. Dat helpt. Voorlopig…

De afgelopen twee weken zijn druk geweest; fietsen, een midweek naar Wieringwaard met Esther, fietsen, een kumpulan in Den Helder, fietsen, barbecueën, fietsen en met Jaap naar museum Kranenburgh in Bergen. Allemaal leuk, maar ook vermoeiend. Toch heb ik het gevoel dat mijn hoofd meer aankan dan een half jaar geleden. ‘Misschien doordat je het geaccepteerd hebt’ was de analyse van Kika, gisterochtend op het bankje in de voortuin. Ik denk dat ze gelijk heeft, ik probeer mijn hersenziekte niet meer te verbergen. Doen alsof er niets aan de hand is kost blijkbaar veel energie.

Een rondje Zeeweg en, een dag later, naar mijn moeder in Schalkwijk, met die twee ritjes heb ik mijn driewieler ligfiets met trapondersteuning ingewijd. Tijdens het eerste ritje heb ik onderweg even keihard geschreeuwd. Vrijheid, de mogelijkheid om zonder hulp van anderen zomaar ergens heen te gaan. Man, wat heb ik dat gemist. Nu, met de zomer in aantocht, ga ik volop van mijn nieuw verworven vrijheid genieten. Misschien fiets ik wel richting Veluwe. Overnachten in een trekkershut en de volgende dag weer terug. Leuk om over te dromen, maar voorlopig ga ik in de buurt rondtoeren. Met de trapondersteuning in de lichtste stand spierkracht opbouwen.

‘Was zeker gezellig Jan, op naar de volgende!’ Sinds fietsen op twee wielen niet meer gaat en lopen steeds moeilijker wordt, komen familie en vrienden steeds vaker bij mij thuis. Ontzettend lief, maar het voelt ook een beetje als ziekenbezoek. Daarom heb ik een Museumkaart gekocht en ben ik deze week met Jan - mijn jongste oom - naar het Cobra Museum geweest. Op de begane grond werken van Appel, Corneille en de andere leden van de Cobra groep. Op de eerste verdieping beelden van de modewereld, door de lens van Anton Corbijn. Erg leuk én inspiratie voor ‘andere’ gesprekken. Over het ontblote bovenlijf van Iggy Pop, over Herman Brood, over schilderen met de vrijheid van een kind én over het leven, ook tijdens de lunch. Bedankt Jan! Graag op naar het volgende museum! Met een wandelstok lopen was even slikken, maar dat heb ik er graag voor over. En leuk, met vriend Jaap ga ik binnenkort naar museum Kranenburgh in Bergen.

Voicemail van Marcia, redacteur bij Eus Boekenclub. Enkele weken geleden heb ik me via e-mail aangemeld als onbekende schrijver. Marcia vertelt in haar voicemail dat ik door de eerste selectie ben. Ze heeft het eerste hoofdstuk van De buurjongen uit Al-Bab in één adem uitgelezen, vertelt ze enthousiast. Als ik even later het goede nieuws met Kika wil delen, kom ik niet uit mijn woorden, schiet ik vol. Die emotie komt ook voor mij onverwacht. Een dag later belt Marcia weer; een erg leuk gesprek. Ze wil graag meer over mij weten, over wie ik ben en hoe ik tot mijn verhaal gekomen ben. Ik vertel. Over mijn achtergrond, over een jaar werken in de ouderenzorg, over mijn hersenziekte, over schrijven over Nieuwe Nederlanders en over hoe De buurjongen uit Al-Bab is ontstaan. Natuurlijk struikel ik over m’n woorden, maar ik geloof wel dat ik De buurjongen uit Al-Bab én mijzelf goed verkocht heb. ‘Je bent een mooi mens’, is de reactie van Marcia. ‘Misschien dat je onduidelijke praten een proble...