En vooruit!

Zaterdagmiddag, mooi weer. Ik ga een rondje fietsen, via de Zeeweg naar Bloemendaal aan Zee. Bij het Brouwerskolkje kom ik de eerste heuvel tegen. Voor me fietst een man in een wijde joggingboek. Hij trapt overduidelijk een te zwaar verzet. Die kan ik hebben, denk ik. En ja, vlak voor de top haal ik ‘m eindelijk in. Met zware benen daal ik een stukje af, om daarna aan de volgende klim te beginnen. Even later op de Zeeweg kom ik meerdere heuvels én een Duits echtpaar op huurfietsen tegen. Ze zitten zichtbaar verschillend in de wedstrijd. De vrouw vindt het prima zo, de man wil een paar tandjes harder. Na een korte woordenwisseling zet de man een versnelling in, en verdwijnt uit het zicht. Duitse gezelligheid. De vrouw fietst op haar dooie gemak licht trappend verder. Hij wacht wel, zie ik haar denken. En inderdaad, een paar kilometer verder staat de man demonstratief te wachten, om samen met zijn vrouw verder te fietsen. Kort voor het bereiken van de boulevard besluit ik om te keren. D...

‘Goh Jan, dat was de mooiste tot nu toe!’, appte Wouter over mijn vorige blog. En dit appje kreeg ik van Albert: ‘Weer een fraaie blog Jan, met veel zelfspot. Met jou als voorbeeld heb ik minder zelfmedelijden. Ik verwacht dat anderen datzelfde gevoel hebben.’  Een mens zou er verlegen van worden. Nee hoor, het geeft me energie. Daarom bedankt voor jullie reacties, hartjes, duimen omhoog, enzovoort! Ik voel me overwegend gelukkig. Mede dankzij jullie, de trouwe lezers van mijn blogs. ©  Jan Glas

Mijn vader is april 1994 overleden. Te jong, hij was 60 toen. Ruim dertig jaar later zijn de mooie herinneringen gebleven. Gelukkig zijn het er veel. Maar ook die vervagen, en verdwijnen als ik er zelf niet meer ben. Zo vergankelijk is het leven. Dat besef heeft mij ook een gevoel van vrijheid gegeven. Als mijn kinderen overlijden ben ik vergeten, hooguit een anekdote voor mijn kleinkinderen: ‘Mijn opa heeft twee romans geschreven. Helemaal zelf, zonder AI.’ Nee, ik heb niets wereldschokkends gedaan en dat gaat waarschijnlijk ook niet meer gebeuren. Ik heb wel een mooi leven gehad, en nog steeds. Terwijl ik dit schrijf krijg ik een TikTok filmpje doorgestuurd van Kika, mijn dochter. Van een man die tijdens een hardloopwedstrijd begint te dansen, met daaronder deze tekst: ‘Life is a journey, not a race. The true winners are the ones who enjoy the journey!’ Mooi Kika, zo is het maar net! ©  Jan Glas