Op een Goois matras
‘Jan, ik hoor iets, er is iemand in huis…’ En inderdaad ik hoor ‘t ook. Sinds twee nachten slaap ik op een Goois matras, mijn eerste oppasklusje. Een week oppassen; op een geweldig huis, twee katten en een hond. Esther logeert een nachtje bij me en samen gaan we op zoek naar de bron van het geluid.
De ‘iemand’ blijkt een van de katten te zijn. Hij zit opgesloten in de strijkkamer en wil daar nu uit. Opgelucht gaan we terug naar bed. De volgende ochtend ontbijten we op het terras met uitzicht op een tuin met dertien bomen. Daarachter ligt een bos, daar laat ik twee keer per dag de hond uit.
Sjimmie, een acht jaar oude Friese Stabij. De eerste keer laat ik hem uit met Eddy, de eigenaar van het huis. ‘Je kan niet verdwalen, gewoon achter Sjimmie aanlopen, hij brengt je thuis.’ Zo relaxed was ook de ontvangst. Eddy en Margo. Het voelt alsof we elkaar al heel lang kennen, en dat doen we ook.
Wat begon als een zakelijke relatie voelt al jaren als een vriendschap. Eddy reageerde ook als eerste op mijn berichtje waarin ik mijzelf aanbood als huizenoppasser. ‘Margo en ik gaan een weekje naar Engeland en je bent van harte welkom.’ Zo voelde hun ontvangst zondagmiddag en van harte voelt het nog steeds. Eddy en Margo zijn weg, maar hun huis én tuin voelt alsof ze er nog zijn.
Op huizen passen van mensen die op vakantie gaan voelt als een goeie keuze en hopelijk kan ik het nog lang blijven doen. Want helaas word ik ook meer met mijn beperkingen geconfronteerd, nu ik weg ben uit m’n omgeving thuis.
Waar doe ik boodschappen, de trap op en af lopen, met de kruiwagen hout halen voor de buitenkachel, Sjimmie uitlaten, de knopjes zoeken van het licht, waar staan de borden? Alledaagse dingen, maar ze kosten mij veel energie. Maar hé, dat heb ik er graag voor over. Steeds een nieuwe omgeving werkt inspirerend. Dat is altijd zo geweest, en gelukkig nu nog steeds.
De ‘iemand’ blijkt een van de katten te zijn. Hij zit opgesloten in de strijkkamer en wil daar nu uit. Opgelucht gaan we terug naar bed. De volgende ochtend ontbijten we op het terras met uitzicht op een tuin met dertien bomen. Daarachter ligt een bos, daar laat ik twee keer per dag de hond uit.
Sjimmie, een acht jaar oude Friese Stabij. De eerste keer laat ik hem uit met Eddy, de eigenaar van het huis. ‘Je kan niet verdwalen, gewoon achter Sjimmie aanlopen, hij brengt je thuis.’ Zo relaxed was ook de ontvangst. Eddy en Margo. Het voelt alsof we elkaar al heel lang kennen, en dat doen we ook.
Wat begon als een zakelijke relatie voelt al jaren als een vriendschap. Eddy reageerde ook als eerste op mijn berichtje waarin ik mijzelf aanbood als huizenoppasser. ‘Margo en ik gaan een weekje naar Engeland en je bent van harte welkom.’ Zo voelde hun ontvangst zondagmiddag en van harte voelt het nog steeds. Eddy en Margo zijn weg, maar hun huis én tuin voelt alsof ze er nog zijn.
Op huizen passen van mensen die op vakantie gaan voelt als een goeie keuze en hopelijk kan ik het nog lang blijven doen. Want helaas word ik ook meer met mijn beperkingen geconfronteerd, nu ik weg ben uit m’n omgeving thuis.
Waar doe ik boodschappen, de trap op en af lopen, met de kruiwagen hout halen voor de buitenkachel, Sjimmie uitlaten, de knopjes zoeken van het licht, waar staan de borden? Alledaagse dingen, maar ze kosten mij veel energie. Maar hé, dat heb ik er graag voor over. Steeds een nieuwe omgeving werkt inspirerend. Dat is altijd zo geweest, en gelukkig nu nog steeds.