Een gitzwarte alpaca
Kukeldekukeldekuuuuu! Het is 03.00 uur ‘s nachts, buiten staat een haan de longen uit zijn lijf te schreeuwen. De avond daarvoor had ik een staredown met een gitzwarte alpaca. Ik zat te lezen in het avondzonnetje en voelde dat er achterin de tuin iemand naar me keek. Nou ja, tuin, zeg maar gerust een weiland.
Afgelopen week heb ik in Wervershoof opgepast. Op het huisje van Brenda, met wie ik 25 jaar getrouwd ben geweest. Ik bleef in Haarlem en Brenda verhuisde naar Wervershoof. Ze liet daar een heerlijk huisje bouwen in de achtertuin van haar moeder, voor wie ze mantelzorger is.
Het was in alle opzichten een trip down memory lane. Fijn om terug te zijn in de tuin, het weiland, waar we veel hebben beleefd. Kamperen, barbecueën, spelen met onze kinderen. Nu had ik daar mooie gesprekken met mijn dementerende schoonmoeder. Gesprekken waar we eerder nooit aan toe zijn gekomen. Bedankt Bren, het was fijn om terug te zijn.
De fietstocht terug naar Haarlem verliep minder soepel. Tegenwind en even na Oudendijk stond ik plotseling voor een heel steil bruggetje. Stukkie terug om een aanloop te nemen en… een halve meter voor de top kwam ik tot stilstand. Met ingeknepen remmen zakte mijn fiets langzaam achteruit.
Geen idee hoe, maar twee tellen later stond ik achter m’n fiets en - met de hulp van een reddende engel in de gedaante van een jonge vrouw in paardrijkleding - heb ik ‘m het laatste stukje omhoog geduwd. Zeventig kilometer tegen de wind in fietsen én een berg beklimmen, een mens kan meer dan hij denkt.
Afgelopen week heb ik in Wervershoof opgepast. Op het huisje van Brenda, met wie ik 25 jaar getrouwd ben geweest. Ik bleef in Haarlem en Brenda verhuisde naar Wervershoof. Ze liet daar een heerlijk huisje bouwen in de achtertuin van haar moeder, voor wie ze mantelzorger is.
Het was in alle opzichten een trip down memory lane. Fijn om terug te zijn in de tuin, het weiland, waar we veel hebben beleefd. Kamperen, barbecueën, spelen met onze kinderen. Nu had ik daar mooie gesprekken met mijn dementerende schoonmoeder. Gesprekken waar we eerder nooit aan toe zijn gekomen. Bedankt Bren, het was fijn om terug te zijn.
De fietstocht terug naar Haarlem verliep minder soepel. Tegenwind en even na Oudendijk stond ik plotseling voor een heel steil bruggetje. Stukkie terug om een aanloop te nemen en… een halve meter voor de top kwam ik tot stilstand. Met ingeknepen remmen zakte mijn fiets langzaam achteruit.
Geen idee hoe, maar twee tellen later stond ik achter m’n fiets en - met de hulp van een reddende engel in de gedaante van een jonge vrouw in paardrijkleding - heb ik ‘m het laatste stukje omhoog geduwd. Zeventig kilometer tegen de wind in fietsen én een berg beklimmen, een mens kan meer dan hij denkt.
© Jan Glas