Nog een uurtje naar Torrevieja

‘Het ging perfect! Alleen bij Milau hadden we een sneeuwstorm.’ Donderdag 2 januari is zoon Max met zijn vriendin Paula naar Spanje vertrokken om daar als Nederlandse aannemer een nieuw leven op te bouwen. Om stipt 17.00 uur stonden we nog nasnikkend naar de achterlichten van hun Renault Trafic te kijken. Een kwartiertje eerder was de emotionele speech van boezemvriend Jim het startsein voor een gezamenlijke huilbui. Vrienden, familie, niemand hield het droog.

Die avond en nacht ben ik met Paula en Max meegereden. Via België, Luxemburg, Metz, Nancy, Dijon, Lyon, enz. Niet dus. Ze hebben hun eigen route gekozen, via Parijs en Milau. Hun eigen route, zoals dat hoort. Zojuist - tijdens het schrijven van dit bericht - videobelde Max, vanachter het stuur van zijn bus. Gelukkig, in een T-shirt met de zon in zijn gezicht. ‘Nog een uurtje naar Torrevieja. Bijna bij ons nieuwe thuis.’

Hun nieuwe thuis, afschuwelijk en stoer tegelijk. Mooi om te zien hoe een lastige puber is opgegroeid tot een geweldige vent. Terwijl ik dit schrijf zit ik weer met de tranen in mijn ogen. ‘Give the ones you love wings to fly, roots to come back, and reasons to stay’, die tekst kreeg ik vanochtend via whatsapp van mijn jongste zusje Marjan. Mooi, maar eerst - over niet al te lang - ga ik naar Torrevieja vliegen.