Mens, durf te leven!

‘Goedemiddag, kunt u mij goed verstaan? Fijn. Nu maar hopen dat het zo blijft, want twee jaar geleden is er een hersenziekte bij mij geconstateerd.’ Zo begon ik gistermiddag mijn verhaal, tijdens verhalenpodium De Mot, al 15 jaar met veel liefde door Willem Gunzeln en Coen Bardelmeijer in Huis te Zaanen georganiseerd.

Daar, in Huis te Zaanen, zaten ruim veertig mensen me verwachtingsvol aan te kijken. Best spannend, want praten gaat niet meer vanzelf. Daarom was ik twee dagen eerder naar mijn moeder gefietst om mijn verhaal met haar te delen. Dat ging wonderwel goed, zeker toen ik op toeren kwam. Richting het einde van mijn verhaal schoot ik wel even vol, toen ik over mijn eerste driewieler fietstochtje naar Bloemendaal aan Zee vertelde.

Niet erg, het was een ervaring die me altijd bij zal blijven. Dat geldt zeker ook voor het vertellen van mijn levensverhaal bij De Mot. Vandaag - op mijn driewieler ligfiets onderweg naar mijn volgende huizenoppasadres in Wervershoof - heb ik daar nog regelmatig aan teruggedacht.

Want bij De Mot mijn verhaal vertellen voelde als een overwinning en hopelijk is de boodschap overgekomen: Mens, durf te leven! Dat nummer van Ramses Shaffy werd door Coen gezongen ter afsluiting van mijn verhaal. Bedankt Coen, ook die ervaring ga ik nooit vergeten!