En vooruit!

‘Ja hoor, daar heb je ze weer!’ Ik ben met mijn jongste oom en voornaamgenoot naar het Depot van museum Boijmans van Beuningen geweest. Fantastisch gebouw, het Depot. Een kunstwerk, binnen en spiegelend buiten. In zo’n twee uur heeft Jan mij door de zes etages, het restaurant en het dakterras geduwd. Goed te doen, volgens hem. Alleen na het toiletbezoek kreeg hij mijn rolstoel moeizaam op gang. Niet zo gek, hij stond nog op de rem. Sorry Jan, en bedankt dat je mijn (rolstoel)chauffeur wilde zijn! We hebben inmiddels een aantal musea bezocht en wat mij het meest is bijgebleven zijn de openhartige gesprekken. In de auto én tijdens het eten van twee kroketten op brood, inmiddels een vast onderdeel van ons museumbezoek. Na de kroketten hebben we nog een rondje dakterras gedaan, met mooi uitzicht op Rotterdam. Terug op de begane grond werden we verwelkomd door de vrolijke gast die ons twee uur eerder ook had ingecheckt. ‘Ja hoor, daar heb je ze weer! Zal je zien dat hij zo uit de rolstoel ...

‘Geachte meneer Glas, Wij hebben uw manuscript in goede orde ontvangen. Het zal enige tijd duren voordat u iets van ons hoort. Rekent u op ongeveer drie maanden.’ Mijn tweede roman is klaar, ik heb het manuscript naar meerdere uitgevers gestuurd. Geduld is een schone zaak, zoals uit bovenstaande reactie blijkt. Drie maanden, ze zeggen allemaal ongeveer hetzelfde en het enige wat ik kan doen is geduldig wachten. Geduldig wachten is niet mijn sterkste kant, dus ik heb een kort verhaal geschreven over Frits die gaat wonen op verkeersknooppunt Holendrecht. Korte verhalen, leuk om te doen, dan kan ik steeds iets nieuws bedenken. Dat heb ik m’n hele leven gedaan. Van ijsschots naar ijsschots, zo werd mijn leven onlangs heel treffend door Henk omschreven. Dus ja, korte verhalen, daar ga ik er meer van schrijven. Verhalen van maximaal 600 woorden, dat is het idee. Zoals dit verhaal over Samir die droomt over Aleppo, de stad waar hij geboren is. In mijn hoofd ontstaan na een paar dagen Camperdu...

‘En lopen?’ Met een wandelstok, dat had de revalidatiearts gezien toen ze me uit de wachtkamer kwam ophalen. Het wordt er niet beter op. Draaiduizeligheid, coördinatieverlies en knikkende knieën. Maar op goede dagen loop ik zonder wandelstok een paar honderd meter bij mij in de wijk, zei ik trots. Te trots, want eerlijk gezegd is lopen zonder wandelstok al even geleden. Ook een rondje fietsen kost meer moeite. Vervelend, maar het leven is veel te mooi om door SCA6 te laten verpesten. Gisterochtend bijvoorbeeld, zag ik in Camperduin de zon opkomen en een paar uurtjes later heb ik 2,7 km gewandeld. Naar het strand en terug. Met wandelstok, een helpende hand van Esther én halverwege een kopje koffie met appelgebak en slagroom bij strandpaviljoen Prince George als beloning. Heerlijk. Prince George? Dat was een Brits slagschip dat tijdens de Franse Revolutie voor de Camperduinse kust tot zinken is gebracht. Vandaag voelen mijn benen zwaar en doe ik rustig aan. Uitslapen, voorzichtig de trap...