En vooruit!

‘Haha. Ja, dat lijkt me echt leuk!’ Stipt half negen vanochtend stond Marcel toeterend voor de deur. Even later waren we onderweg richting Bloemendaalse strand, voor een ochtendduik. Van de boulevard naar beneden lopen en door het zand ploegen was een flinke uitdaging, maar het was de inspanning dubbel en dwars waard. Het was potverdikkie heerlijk! En met een-, en bij een hoge golf zelfs twee schouders om op te leunen voelde het een stuk veiliger dan tijdens mijn vorige zwemavontuur. Bedankt Marcel! Dat gaan we vaker doen, hebben we tijdens een kopje koffie bij Rapa Nui afgesproken. Aanstaande zondag al, ik kijk er reikhalzend naar uit! © Jan Glas

‘Van mij hoeft het niet meer. Dat denk ik de laatste tijd steeds vaker.’ De man – een jongen nog – knikt, beëindigt de audio-opname op zijn iPhone en loopt naar de keuken. Daar vult hij een glas met kraanwater en twee druppels uit een pipetflesje; een extract van de gevlekte scheerling, een extreem giftige plant die in Nederland op veel plaatsen in het wild groeit. Terug in de kamer geeft hij het glas aan de vrouw. Wat er vervolgens gebeurt lees je in OPGEPAST, de door mij geschreven thriller waarin voormalig rechercheur Syl onderzoek doet naar een reeks sterfgevallen onder alleenwonende 80-plussers. Het manuscript van OPGEPAST is gratis in twee versies beschikbaar: om uit te printen  en om op  mobiel, tablet of E-reader  te lezen. Veel leesplezier en voel je vrij om dit bericht of het manuscript via email , social media of een ander kanaal te delen. Het bedenken en schrijven van OPGEPAST voelde als een avontuur en het op deze manier publiceren van het manuscript ook...

‘Was ‘t lekker, niet koud?’ Ja en nee, het was heerlijk! Geen woord van gelogen, maar ik heb vrijdag in Zandvoort aan zee wel voor m’n leven gevochten. Een tikkeltje overdreven, maar toch…  De eerste golf kon ik leunend op mijn wandelstok nog opvangen, de tweede trok me omver. Bij de derde en vierde golf ging ik proestend koppie onder. Vraag niet hoe, maar daarna is het me gelukt om op m’n knieën omhoog te komen. Zo heb ik een tijdje rondgedobberd en moed verzameld voor de terugtocht richting strand. Ook dat is gelukt, want zo’n tien minuten later lag ik weer veilig op m’n strandbedje. Naast Esther, ze had me van een afstand scherp in de gaten gehouden. © Jan Glas

Terug op LinkedIn, zoals in mijn vorige en inmiddels verdwenen blog omschreven, het leek zo’n goed idee. In de praktijk zorgde het voor onrust en een opgejaagd gevoel.  Daarom heb ik mijn LinkedInprofiel weer verwijderd, nu voorgoed. In plaats daarvan ga ik zonder stress van de zomer én de Tour de France genieten.  À bientôt en groeten ! © Jan Glas