En vooruit!

‘Gaat het goed?’ Mijn antwoord ‘nee, eigenlijk niet’ zorgde voor verwarring bij de vraagsteller en bij mij voor opluchting. Na een rondje fietsen op donderdag sta ik al twee ochtenden extreem draaiduizelig op. Het hoort bij SCA6 heb ik eerder van Google geleerd, maar zo heftig als nu is het nog niet geweest. Dubbelzien, oorsuizingen, hoofdpijn, stijve nek en knieën, steeds minder kracht in mijn benen en nu extreem draaiduizelig; het stapelt zich op. Dus nee, het gaat niet zo goed. Het lucht op om dat te zeggen, en nu gaan we weer vrolijk vooruit. 

Leuk, dit door mij geschreven korte verhaal is in het magazine Schrijven gepubliceerd. Daar ben ik best een beetje trots op. ‘Hoe zou het zijn om daar te wonen?’ Die vraag heeft Frits zichzelf zo’n twintig jaar iedere werkdag vanuit de file gesteld. Begonnen als een leuke fantasie, maar een jaar geleden is hij er echt naartoe verhuisd. Zijn adres? Verkeersknooppunt Holendrecht. In het groene middenterrein, dáár heeft Frits zijn all-weather tentje opgezet. Tussen de struiken en omringd door wegen. Onzichtbaar voor de buitenwereld. Voor de zekerheid had Frits een camouflagenet over zijn tentje gespannen.  Zijn huurappartement én zijn baan als adviseur op de keukenafdeling van IKEA heeft Frits een dag voor de verhuizing opgezegd en om 3 uur ’s nachts is hij de snelweg overgestoken. Met zijn all-weather tentje, slaapzak, opblaasbaar matras, kookspullen en proviand voor twee weken. Op de plaats rust. Helemaal alleen. Geen collega’s of buren die hem lastig konden vallen, precies wa...

‘Is dat niet te veel voor je? Kan ook volgende week dinsdag bijvoorbeeld.’ De laatste dagen zijn druk geweest. De bruiloft van dochter Kika en - nu officieel - schoonzoon Luuk in Friesland, zondag de verjaardagslunch van Esther bij de Oerkap en gisteren met oom Jan een rondleiding in sneltreinvaart door het Rijksmuseum, met aansluitend een onstuimig riksjaritje naar de parkeergarage. Vanochtend heb ik een uurtje met Henk op het terras van café De Roemer gezeten en morgen staat er een ochtendduik met Marcel en daarna een afspraak met ergotherapeut Heleen op het programma. Daar wilde ik nog een afspraak met Jasper aan toevoegen, maar dat hebben we tot volgende week dinsdag uitgesteld. Fijn, dat geeft me even tijd om uit te hijgen. Uithijgen, met m’n ogen dicht op de bank zitten. Even helemaal niets, met bijvoorbeeld het album Nameless van Dominique Fils-Aimé op de achtergrond. Ogen dicht, naar muziek luisteren en zoveel mogelijk aan niets denken. Heerlijk, ik doe het steeds vaker. Schou...

Vrijdagavond, een flinke wesp vliegt plotseling voor het tv-scherm. ‘Oh’, zegt Esther en ze verdwijnt naar boven. Om de vliegenmepper te halen, blijkt even later. Met één doelgerichte mep is de wesp overleden, zonder te weten wat hem is overkomen. Nu, zondagmiddag, zit ik grinnikend aan dat moment terug te denken. Ik had waarschijnlijk alles geraakt, behalve de wesp. De mep van Esther daarentegen was dodelijk effectief. Zonder een moment te aarzelen sloeg ze de wesp naar het hiernamaals. Om jaloers op te zijn, bang van te worden of na te genieten. Ik ga voor het laatste. © Jan Glas

‘Maak een illustratie van een hand die een glas water aanbiedt vanuit een zwarte achtergrond. Vooraanzicht, alsof het glas naar je toekomt.’ Die opdracht heb ik ChatGPT gegeven en het resultaat - een boekomslag voor  OPGEPAST  - is op kobo.com te bewonderen.  Daar op kobo.com is  OPGEPAST  als gratis E-book te lezen. Bij het plaatsen heeft Lily van KOBO Writing Life geholpen. En leuk; Marjan en Joke hebben  OPGEPAST  op kobo.com vijf sterren gegeven én een recensie geschreven. Mooie woorden, maar ik had niet anders verwacht van mijn zus en tante ;-) Fijn en bedankt Marjan en Joke, want  OPGEPAST  zou ik graag met zoveel mogelijk mensen delen. Goede recensies helpen daar natuurlijk bij. Bedankt en ik ga vrolijk verder met  OPGEPAST  schaamteloos promoten. © Jan Glas Tipje van de sluier; ik ben Tom in OPGEPAST

‘Haha. Ja, dat lijkt me echt leuk!’ Stipt half negen vanochtend stond Marcel toeterend voor de deur. Even later waren we onderweg richting Bloemendaalse strand, voor een ochtendduik. Van de boulevard naar beneden lopen en door het zand ploegen was een flinke uitdaging, maar het was de inspanning dubbel en dwars waard. Het was potverdikkie heerlijk! En met een-, en bij een hoge golf zelfs twee schouders om op te leunen voelde het een stuk veiliger dan tijdens mijn vorige zwemavontuur. Bedankt Marcel! Dat gaan we vaker doen, hebben we tijdens een kopje koffie bij Rapa Nui afgesproken. Aanstaande zondag al, ik kijk er reikhalzend naar uit! © Jan Glas

‘Van mij hoeft het niet meer. Dat denk ik de laatste tijd steeds vaker.’ De man – een jongen nog – knikt, beëindigt de audio-opname op zijn iPhone en loopt naar de keuken. Daar vult hij een glas met kraanwater en twee druppels uit een pipetflesje; een extract van de gevlekte scheerling, een extreem giftige plant die in Nederland op veel plaatsen in het wild groeit. Terug in de kamer geeft hij het glas aan de vrouw. Wat er vervolgens gebeurt lees je in OPGEPAST, de door mij geschreven thriller waarin voormalig rechercheur Syl onderzoek doet naar een reeks sterfgevallen onder alleenwonende 80-plussers. Het manuscript van OPGEPAST is gratis in twee versies beschikbaar: om uit te printen  en om op  mobiel, tablet of E-reader  te lezen. Veel leesplezier en voel je vrij om dit bericht of het manuscript via email , social media of een ander kanaal te delen. Het bedenken en schrijven van OPGEPAST voelde als een avontuur en het op deze manier publiceren van het manuscript ook...

‘Was ‘t lekker, niet koud?’ Ja en nee, het was heerlijk! Geen woord van gelogen, maar ik heb vrijdag in Zandvoort aan zee wel voor m’n leven gevochten. Een tikkeltje overdreven, maar toch…  De eerste golf kon ik leunend op mijn wandelstok nog opvangen, de tweede trok me omver. Bij de derde en vierde golf ging ik proestend koppie onder. Vraag niet hoe, maar daarna is het me gelukt om op m’n knieën omhoog te komen. Zo heb ik een tijdje rondgedobberd en moed verzameld voor de terugtocht richting strand. Ook dat is gelukt, want zo’n tien minuten later lag ik weer veilig op m’n strandbedje. Naast Esther, ze had me van een afstand scherp in de gaten gehouden. © Jan Glas

Terug op LinkedIn, zoals in mijn vorige en inmiddels verdwenen blog omschreven, het leek zo’n goed idee. In de praktijk zorgde het voor onrust en een opgejaagd gevoel.  Daarom heb ik mijn LinkedInprofiel weer verwijderd, nu voorgoed. In plaats daarvan ga ik zonder stress van de zomer én de Tour de France genieten.  À bientôt en groeten ! © Jan Glas

‘Dan spreek ik u over een half jaar weer.’ Het telefoongesprek met de uroloog bracht goed nieuws! Mijn PSA-waarde is verder gezakt, tot 2,9 om precies te zijn. Keurig in het groen. Of dat komt door de bestralingen of door mijn toverdrankje van kurkuma en gember zullen we nooit weten, ik houd het op een combinatie van beide. Prostaatkanker voelt in ieder geval als een gepasseerd station, alleen het toverdrankje blijf ik voor de zekerheid drinken. © Jan Glas

‘Het feit dat je leeft is al een loterij die je hebt gewonnen.’ Een uitspraak van actrice Meral Polat. Sinds 2020 interviewt NRC mensen met uiteenlopende expertises en levenservaring over die ene vraag waar iedereen het antwoord op zoekt: Wat maakt het leven de moeite waard? De interviews met onder andere Meral Polat zijn gebundeld in een boek. Frits, de hoofdpersoon in mijn volgende roman is de gelukkige bezitter van een exemplaar. Hij heeft het boek cadeau gekregen van zijn inmiddels overleden vriendin. Verder verklap ik niets, alleen nog dat mijn volgende roman is begonnen met een kort verhaal. Van 539 woorden om precies te zijn. In twee dagen geschreven, toen was het klaar. Leuk, maar daarna bleef het verhaal in mijn hoofd rondzingen. De locatie én de hoofdpersoon, ik zag ze steeds duidelijker voor me. Inmiddels is het verhaal gegroeid naar ruim 2.000 woorden en ik ben nog lang niet uitgeschreven. Zonder haast, schrijven is vooral een heerlijke tijdsbesteding. Het maakt mijn leven ...

‘Welkom thuis. Progressief Nederland strijdt voor een eerlijke samenleving.’ Ik ben voor het eerst van mijn leven lid geworden van een politieke partij. Omdat ik ergens in wil geloven én omdat ik me zorgen maak over wat er in Nederland gebeurt. Het geloven in PRO moet overigens nog komen, bij de verkiezingen heb ik zelfs op D66 gestemd. ‘Het kan wel’ klonk te veelbelovend. In de praktijk zie ik van die stoere verkiezingstaal weinig terug. Ook de samenwerking met VVD vind ik onbegrijpelijk. Dan maar terug naar het vertrouwde nest: PvdA, inmiddels PRO. Maar, zoals gezegd, ik moet het nog zien. Samen met heel veel mensen ben ik het vertrouwen in de politiek verloren. Het lukt politici in het midden niet om de taal van de kiezers te spreken. Normeren, ik heb Google naar de betekenis van dat woord gevraagd. Zeg gewoon wat je bedoelt én waar je voor staat. En dat PRO daar de hulp van ons bij nodig heeft. Met ons bedoel ik de bevolking van Nederland, ook de mensen die tegen AZC’s demonstreren...

‘Niet Leunen en tussen de wielen lopen, hij is alleen voor je evenwicht.’ Dat advies kreeg ik van ergotherapeut Heleen. Meters maken, de spierkracht in mijn benen behouden, daarvoor had ik mijn rollator uit de kast gehaald. Twee keer per week een trainingsrondje, dat was het plan. Toch heb ik mijn rollator vandaag weer opgevouwen en terug in de kast gezet. Hij heeft een week in de gang gestaan en werd alsmaar groter. Inbeelding natuurlijk, maar de aanblik van dat lelijke ding slurpte energie. Geen schaamte, ik wil er gewoon nog niet aan toegeven. In plaats daarvan heb ik een rondje van ruim 600 meter door de wijk gelopen. Met voor het evenwicht mijn wandelstok, dat is voorlopig genoeg. En – gek hoe dat werkt – met die lelijke rollator uit het zicht is mijn energie weer terug. © Jan Glas

‘Ja hoor, daar heb je ze weer!’ Ik ben met mijn jongste oom en voornaamgenoot naar het Depot van museum Boijmans van Beuningen geweest. Fantastisch gebouw, het Depot. Een kunstwerk, binnen en spiegelend buiten. In zo’n twee uur heeft Jan mij door de zes etages, het restaurant en het dakterras geduwd. Goed te doen, volgens hem. Alleen na het toiletbezoek kreeg hij mijn rolstoel moeizaam op gang. Niet zo gek, hij stond nog op de rem. Sorry Jan, en bedankt dat je mijn (rolstoel)chauffeur wilde zijn! We hebben inmiddels een aantal musea bezocht en wat mij het meest is bijgebleven zijn de openhartige gesprekken. In de auto én tijdens het eten van twee kroketten op brood, inmiddels een vast onderdeel van ons museumbezoek. Na de kroketten hebben we nog een rondje dakterras gedaan, met mooi uitzicht op Rotterdam. Terug op de begane grond werden we verwelkomd door de vrolijke gast die ons twee uur eerder ook had ingecheckt. ‘Ja hoor, daar heb je ze weer! Zal je zien dat hij zo uit de rolstoel ...

‘Geachte meneer Glas, Wij hebben uw manuscript in goede orde ontvangen. Het zal enige tijd duren voordat u iets van ons hoort. Rekent u op ongeveer drie maanden.’ Mijn tweede roman is klaar, ik heb het manuscript naar meerdere uitgevers gestuurd. Geduld is een schone zaak, zoals uit bovenstaande reactie blijkt. Drie maanden, ze zeggen allemaal ongeveer hetzelfde en het enige wat ik kan doen is geduldig wachten. Geduldig wachten is niet mijn sterkste kant, dus ik heb een kort verhaal geschreven over Frits die gaat wonen op verkeersknooppunt Holendrecht. Korte verhalen, leuk om te doen, dan kan ik steeds iets nieuws bedenken. Dat heb ik m’n hele leven gedaan. Van ijsschots naar ijsschots, zo werd mijn leven onlangs heel treffend door Henk omschreven. Dus ja, korte verhalen, daar ga ik er meer van schrijven. Verhalen van maximaal 600 woorden, dat is het idee. Zoals dit verhaal over Samir die droomt over Aleppo, de stad waar hij geboren is. In mijn hoofd ontstaan na een paar dagen Camperdu...

‘En lopen?’ Met een wandelstok, dat had de revalidatiearts gezien toen ze me uit de wachtkamer kwam ophalen. Het wordt er niet beter op. Draaiduizeligheid, coördinatieverlies en knikkende knieën. Maar op goede dagen loop ik zonder wandelstok een paar honderd meter bij mij in de wijk, zei ik trots. Te trots, want eerlijk gezegd is lopen zonder wandelstok al even geleden. Ook een rondje fietsen kost meer moeite. Vervelend, maar het leven is veel te mooi om door SCA6 te laten verpesten. Gisterochtend bijvoorbeeld, zag ik in Camperduin de zon opkomen en een paar uurtjes later heb ik 2,7 km gewandeld. Naar het strand en terug. Met wandelstok, een helpende hand van Esther én halverwege een kopje koffie met appelgebak en slagroom bij strandpaviljoen Prince George als beloning. Heerlijk. Prince George? Dat was een Brits slagschip dat tijdens de Franse Revolutie voor de Camperduinse kust tot zinken is gebracht. Vandaag voelen mijn benen zwaar en doe ik rustig aan. Uitslapen, voorzichtig de trap...

Zaterdagmiddag, mooi weer. Ik ga een rondje fietsen, via de Zeeweg naar Bloemendaal aan Zee. Bij het Brouwerskolkje kom ik de eerste heuvel tegen. Voor me fietst een man in een wijde joggingboek. Hij trapt overduidelijk een te zwaar verzet. Die kan ik hebben, denk ik. En ja, vlak voor de top haal ik ‘m eindelijk in. Met zware benen daal ik een stukje af, om daarna aan de volgende klim te beginnen. Even later op de Zeeweg kom ik meerdere heuvels én een Duits echtpaar op huurfietsen tegen. Ze zitten zichtbaar verschillend in de wedstrijd. De vrouw vindt het prima zo, de man wil een paar tandjes harder. Na een korte woordenwisseling zet de man een versnelling in, en verdwijnt uit het zicht. Duitse gezelligheid. De vrouw fietst op haar dooie gemak licht trappend verder. Hij wacht wel, zie ik haar denken. En inderdaad, een paar kilometer verder staat de man demonstratief te wachten, om samen met zijn vrouw verder te fietsen. Kort voor het bereiken van de boulevard besluit ik om te keren. D...

‘Goh Jan, dat was de mooiste tot nu toe!’, appte Wouter over mijn vorige blog. En dit appje kreeg ik van Albert: ‘Weer een fraaie blog Jan, met veel zelfspot. Met jou als voorbeeld heb ik minder zelfmedelijden. Ik verwacht dat anderen datzelfde gevoel hebben.’  Een mens zou er verlegen van worden. Nee hoor, het geeft me energie. Daarom bedankt voor jullie reacties, hartjes, duimen omhoog, enzovoort! Ik voel me overwegend gelukkig. Mede dankzij jullie, de trouwe lezers van mijn blogs. © Jan Glas

Mijn vader is april 1994 overleden. Te jong, hij was 60 toen. Ruim dertig jaar later zijn de mooie herinneringen gebleven. Gelukkig zijn het er veel. Maar ook die vervagen, en verdwijnen als ik er zelf niet meer ben. Zo vergankelijk is het leven. Dat besef heeft mij ook een gevoel van vrijheid gegeven. Als mijn kinderen overlijden ben ik vergeten, hooguit een anekdote voor mijn kleinkinderen: ‘Mijn opa heeft twee romans geschreven. Helemaal zelf, zonder AI.’ Nee, ik heb niets wereldschokkends gedaan en dat gaat waarschijnlijk ook niet meer gebeuren. Ik heb wel een mooi leven gehad, en nog steeds. Terwijl ik dit schrijf krijg ik een TikTok filmpje doorgestuurd van Kika, mijn dochter. Van een man die tijdens een hardloopwedstrijd begint te dansen, met daaronder deze tekst: ‘Life is a journey, not a race. The true winners are the ones who enjoy the journey!’ Mooi Kika, zo is het maar net! © Jan Glas

‘Beste Jan, dat is akkoord. Zou je hem vanavond of dit weekend op kunnen halen?’ Ik heb op Marktplaats een iMac uit 2017 gekocht. Uit voorzorg, mijn MacBook heeft z’n beste tijd gehad, de harde schijf begint af en toe zomaar te brommen. En - dat is belangrijker - de iMac heeft een los toetsenbord. Misschien maakt dat toetsenbord m’n vingers trefzekerder en als dat niet het geval is kan ik het toetsenbord vervangen voor een exemplaar met grote en duidelijk contrasterende toetsen. ‘Misschien is een trippelstoel ook iets voor je’, suggereerde ergotherapeut Heleen. ‘Voor in de keuken, dan hoef je niet zo lang op je benen te staan.’ Bedankt Heleen, maar nee. Wellicht is een trippelstoel een prima hulpmiddel, maar de naam houdt me tegen én ik red het voorlopig nog zonder. Ik doe binnen aan de eettafel het voorwerk, zoals vier conference peren in blokjes snijden. Daarna, staand in de keuken, maak ik de salade af met rucola, walnoten en roquefortkaas. Heerlijk! Oh - en niet te vergeten - een d...