Zo is het maar net!

Mijn vader is april 1994 overleden. Te jong, hij was 60 toen. Ruim dertig jaar later zijn de mooie herinneringen gebleven. Gelukkig zijn het er veel. Maar ook die vervagen, en verdwijnen als ik er zelf niet meer ben. Zo vergankelijk is het leven. Dat besef heeft mij ook een gevoel van vrijheid gegeven. Als mijn kinderen overlijden ben ik vergeten, hooguit een anekdote voor mijn kleinkinderen: ‘Mijn opa heeft twee romans geschreven. Helemaal zelf, zonder AI.’

Nee, ik heb niets wereldschokkends gedaan en dat gaat waarschijnlijk ook niet meer gebeuren. Ik heb wel een mooi leven gehad, en nog steeds. Terwijl ik dit schrijf krijg ik een TikTok filmpje doorgestuurd van Kika, mijn dochter. Van een man die tijdens een hardloopwedstrijd begint te dansen, met daaronder deze tekst: ‘Life is a journey, not a race. The true winners are the ones who enjoy the journey!’ Mooi Kika, zo is het maar net!