Niet mijn sterkste kant

‘Geachte meneer Glas, Wij hebben uw manuscript in goede orde ontvangen. Het zal enige tijd duren voordat u iets van ons hoort. Rekent u op ongeveer drie maanden.’ Mijn tweede roman is klaar, ik heb het manuscript naar meerdere uitgevers gestuurd. Geduld is een schone zaak, zoals uit bovenstaande reactie blijkt. Drie maanden, ze zeggen allemaal ongeveer hetzelfde en het enige wat ik kan doen is geduldig wachten.

Geduldig wachten is niet mijn sterkste kant, dus ik heb een kort verhaal geschreven over Frits die gaat wonen op verkeersknooppunt Holendrecht. Korte verhalen, leuk om te doen, dan kan ik steeds iets nieuws bedenken. Dat heb ik m’n hele leven gedaan. Van ijsschots naar ijsschots, zo werd mijn leven onlangs heel treffend door Henk omschreven. Dus ja, korte verhalen, daar ga ik er meer van schrijven.

Verhalen van maximaal 600 woorden, dat is het idee. Zoals dit verhaal over Samir die droomt over Aleppo, de stad waar hij geboren is. In mijn hoofd ontstaan na een paar dagen Camperduin met Esther. Een volgend kort verhaal? Misschien een verhaal over AI wat al een tijdje door m’n hoofd spookt… Leuk om over na te denken. Voorheen deed ik dat tijdens een rondje hardlopen, nu met m’n ogen dicht op de bank.