Beste Jesse,
‘Welkom thuis. Progressief Nederland strijdt voor een eerlijke samenleving.’ Ik ben voor het eerst van mijn leven lid geworden van een politieke partij. Omdat ik ergens in wil geloven én omdat ik me zorgen maak over wat er in Nederland gebeurt. Het geloven in PRO moet overigens nog komen, bij de verkiezingen heb ik zelfs op D66 gestemd.
‘Het kan wel’ klonk te veelbelovend. In de praktijk zie ik van die stoere verkiezingstaal weinig terug. Ook de samenwerking met VVD vind ik onbegrijpelijk. Dan maar terug naar het vertrouwde nest: PvdA, inmiddels PRO. Maar, zoals gezegd, ik moet het nog zien. Samen met heel veel mensen ben ik het vertrouwen in de politiek verloren.
Het lukt politici in het midden niet om de taal van de kiezers te spreken. Normeren, ik heb Google naar de betekenis van dat woord gevraagd. Zeg gewoon wat je bedoelt én waar je voor staat. En dat PRO daar de hulp van ons bij nodig heeft. Met ons bedoel ik de bevolking van Nederland, ook de mensen die tegen AZC’s demonstreren.
‘Beste Jan, Vandaag stonden we samen op het grootste politieke congres van deze eeuw. Vandaag namen we samen het besluit: wij zijn PRO. Een historische stap.’ Dat waren de eerste regels van de e-mail die ik, net als 100.000 andere leden, van je kreeg. Ik heb ook naar je speech tijdens het oprichtingscongres geluisterd.
Grote woorden, maar ik kreeg er geen kippenvel van. Wat Nederland nodig heeft is iemand die over de partijen heen mensen aanspreekt, ze in gewone taal raakt in hun hart en voor zich wint. Een leider van Progressief Nederland doet geen opgeblazen beloften die alleen maar voor de volgende teleurstelling gaan zorgen.
Beste Jesse, Vertel dat je ontzettend blij en trots bent op PRO, maar dat we er nog lang niet zijn. Om Nederland eerlijker te maken heb je de hulp van 100.000 leden én de kiezers nodig. Inspireer. Luister en vraag om hulp. Vraag Nederland om samen ergens voor te zijn. Wij kunnen dit, in plaats van het kan wel. Zo, dat moest ik even kwijt.
‘Het kan wel’ klonk te veelbelovend. In de praktijk zie ik van die stoere verkiezingstaal weinig terug. Ook de samenwerking met VVD vind ik onbegrijpelijk. Dan maar terug naar het vertrouwde nest: PvdA, inmiddels PRO. Maar, zoals gezegd, ik moet het nog zien. Samen met heel veel mensen ben ik het vertrouwen in de politiek verloren.
Het lukt politici in het midden niet om de taal van de kiezers te spreken. Normeren, ik heb Google naar de betekenis van dat woord gevraagd. Zeg gewoon wat je bedoelt én waar je voor staat. En dat PRO daar de hulp van ons bij nodig heeft. Met ons bedoel ik de bevolking van Nederland, ook de mensen die tegen AZC’s demonstreren.
‘Beste Jan, Vandaag stonden we samen op het grootste politieke congres van deze eeuw. Vandaag namen we samen het besluit: wij zijn PRO. Een historische stap.’ Dat waren de eerste regels van de e-mail die ik, net als 100.000 andere leden, van je kreeg. Ik heb ook naar je speech tijdens het oprichtingscongres geluisterd.
Grote woorden, maar ik kreeg er geen kippenvel van. Wat Nederland nodig heeft is iemand die over de partijen heen mensen aanspreekt, ze in gewone taal raakt in hun hart en voor zich wint. Een leider van Progressief Nederland doet geen opgeblazen beloften die alleen maar voor de volgende teleurstelling gaan zorgen.
Beste Jesse, Vertel dat je ontzettend blij en trots bent op PRO, maar dat we er nog lang niet zijn. Om Nederland eerlijker te maken heb je de hulp van 100.000 leden én de kiezers nodig. Inspireer. Luister en vraag om hulp. Vraag Nederland om samen ergens voor te zijn. Wij kunnen dit, in plaats van het kan wel. Zo, dat moest ik even kwijt.
© Jan Glas