Verdomme, pap

Een blikje Javaanse Jongens, een pakje Caballero, het geluid als hij een stukje tabak van zijn lippen verwijderde. Mijn vader: in 1994 is hij overleden, vandaag zou hij 93 zijn geworden. Vanochtend in bed lag ik zoals vaker aan hem te denken. 

Ik rook de geur van metaal en hoorde het knetterende geluid van lassen. Wat zijn ogen zagen konden zijn handen van metaal maken. Open haarden, tafels, kapstokken en een veel te zwaar zonnescherm. Vaak mocht ik zijn rechterhand zijn.

Ik zag ons ook op zondagochtend hardlopen in de Waterleidingduinen, samen een meer over zwemmen en een weekje van hut naar hut door de bergen wandelen. Mooie herinneringen. Maar verdomme, pap. Wat zou ik graag nog even met je praten.