We did it our way
Het optreden van De Noorderlingen in een door de zon tot saunatemperatuur opgewarmde dubbele zeecontainer tijdens Kunstfestival Noorderzon, dat was het hoogtepunt van een uitje naar Groningen. Esther was jarig en dat hebben we daar gevierd. Dinsdag heen, woensdag daar en donderdag terug. Een bliksembezoek, erg leuk! Maar spannend, hoe ga ik met name de woensdag overleven... Met de hulp van Esther, we did it our way.
Uitslapen, op de hotelkamer ontbijten, stukje fietsen naar het Groninger Museum, daar langs de kunst slenteren, buiten op een bankje de vegetarische wraps van Subway delen, stukje fietsen naar kunstfestival Noorderzon, daar een rondje lopen, vervolgens terug naar het hotel fietsen om even een dutje te doen en ’s avonds uit eten met de twee zussen en zwagers van Esther. Rustig aan, dat was de rode draad. Dat klinkt misschien saai, maar we hebben juist ontzettend veel lol gehad, mooie dingen gezien én van elkaar genoten, misschien wel meer dan in een hoger tempo.
Bedankt lieve Esther, heerlijk om met je onderweg te zijn! Donderdagavond, terug in Haarlem, was ik er nog van overtuigd dat het dal, na drie dagen pieken, wel mee zou vallen. Ook vrijdagochtend voelde ik me nog redelijk goed. Beetje hoofdpijn en stijve knieën, als dat alles is... Niet dus. Zaterdag en zondag kwamen de woorden en zinnen onverstaanbaar uit m’n mond en een stukje naar de Appie lopen werd zwalken. Best confronterend. Nu, maandagochtend, voel ik me een stukje beter en Groningen zit als een mooie herinnering in m’n hoofd.
Uitslapen, op de hotelkamer ontbijten, stukje fietsen naar het Groninger Museum, daar langs de kunst slenteren, buiten op een bankje de vegetarische wraps van Subway delen, stukje fietsen naar kunstfestival Noorderzon, daar een rondje lopen, vervolgens terug naar het hotel fietsen om even een dutje te doen en ’s avonds uit eten met de twee zussen en zwagers van Esther. Rustig aan, dat was de rode draad. Dat klinkt misschien saai, maar we hebben juist ontzettend veel lol gehad, mooie dingen gezien én van elkaar genoten, misschien wel meer dan in een hoger tempo.
Bedankt lieve Esther, heerlijk om met je onderweg te zijn! Donderdagavond, terug in Haarlem, was ik er nog van overtuigd dat het dal, na drie dagen pieken, wel mee zou vallen. Ook vrijdagochtend voelde ik me nog redelijk goed. Beetje hoofdpijn en stijve knieën, als dat alles is... Niet dus. Zaterdag en zondag kwamen de woorden en zinnen onverstaanbaar uit m’n mond en een stukje naar de Appie lopen werd zwalken. Best confronterend. Nu, maandagochtend, voel ik me een stukje beter en Groningen zit als een mooie herinnering in m’n hoofd.