En vooruit!

Kukeldekukeldekuuuuu! Het is 03.00 uur ‘s nachts, buiten staat een haan de longen uit zijn lijf te schreeuwen. De avond daarvoor had ik een staredown met een gitzwarte alpaca. Ik zat te lezen in het avondzonnetje en voelde dat er achterin de tuin iemand naar me keek. Nou ja, tuin, zeg maar gerust een weiland. Afgelopen week heb ik in Wervershoof opgepast. Op het huisje van Brenda, met wie ik 25 jaar getrouwd ben geweest. Ik bleef in Haarlem en Brenda verhuisde naar Wervershoof. Ze liet daar een heerlijk huisje bouwen in de achtertuin van haar moeder, voor wie ze mantelzorger is. Het was in alle opzichten een trip down memory lane. Fijn om terug te zijn in de tuin, het weiland, waar we veel hebben beleefd. Kamperen, barbecueën, spelen met onze kinderen. Nu had ik daar mooie gesprekken met mijn dementerende schoonmoeder. Gesprekken waar we eerder nooit aan toe zijn gekomen. Bedankt Bren, het was fijn om terug te zijn. De fietstocht terug naar Haarlem verliep minder soepel. Tegenwind en ...

‘Goedemiddag, kunt u mij goed verstaan? Fijn. Nu maar hopen dat het zo blijft, want twee jaar geleden is er een hersenziekte bij mij geconstateerd.’ Zo begon ik gistermiddag mijn verhaal, tijdens verhalenpodium De Mot, al 15 jaar met veel liefde door Willem Gunzeln en Coen Bardelmeijer in Huis te Zaanen georganiseerd. Daar, in Huis te Zaanen, zaten ruim veertig mensen me verwachtingsvol aan te kijken. Best spannend, want praten gaat niet meer vanzelf. Daarom was ik twee dagen eerder naar mijn moeder gefietst om mijn verhaal met haar te delen. Dat ging wonderwel goed, zeker toen ik op toeren kwam. Richting het einde van mijn verhaal schoot ik wel even vol, toen ik over mijn eerste driewieler fietstochtje naar Bloemendaal aan Zee vertelde. Niet erg, het was een ervaring die me altijd bij zal blijven. Dat geldt zeker ook voor het vertellen van mijn levensverhaal bij De Mot. Vandaag - op mijn driewieler ligfiets onderweg naar mijn volgende huizenoppasadres in Wervershoof - heb ik daar nog...

‘Pap, eet je mee vanavond?’ Een weekje wonen in het Gooi was heerlijk - als God in Frankrijk - maar het is ook fijn om weer thuis, in mijn vertrouwde omgeving te zijn. Alles bij de hand, met Kika en Luuk boven mijn hoofd. Ik hoor ze wakker worden, koffiezetten en lachen, lol maken. ‘Pap, eet je mee vanavond?’ Graag Kiek, zullen we samen boodschappen doen? Ja, ik heb ze gemist. En zij mij gelukkig ook :-) De balans tussen thuis en ergens anders, dat ga ik de komende tijd ontdekken. Mijn volgende oppasklusje begint over ruim een week in Wervershoof. Vijf dagen, dat is te overzien. Maar afgelopen woensdag ben ik naar Assendelft gefietst voor een kennismaking met Ilona en haar gezin. ‘Huis zoekt Jan’, was de titel van het lieve berichtje dat ik van haar kreeg. Ilona, haar man en drie kinderen gaan 21 juli op vakantie en ze willen graag dat ik op hun huis, konijn, kat en goudvis kom passen. Tot 9 augustus, bijna drie weken. Heel benieuwd hoe dat bevalt. Op de terugweg naar Haarlem en wachte...

‘Na 300 meter een flauwe bocht naar links.’ Ik geloof het zelf bijna niet, maar ik ben op mijn driewieler ligfiets - met de trapondersteuning in de lichtste stand - heen en terug naar Huizen gefietst.  Afgelopen zondag 53 kilometer heen en vandaag dezelfde afstand terug. Terwijl ik dit schrijf zit ik met dikke knieën op de bank, maar ik heb het verdomme wel gedaan! Op m’n fiets met drie wielen voelt het bijna alsof ik niks mankeer. Weg duizeligheid en aarzelende stap. Alleen een doordringende piep in mijn oren, dat dan weer wel. Dat komt waarschijnlijk door de aanwijzingen van Google Maps in mijn airpods.  Ideaal, maar het was wel even schrikken toen, door een hobbel in de weg, Spotify aansloeg en Pearl Jam op vol volume ‘Alive’ met de aanwijzingen van Google Maps mee begon te brullen.

‘Jan, ik hoor iets, er is iemand in huis…’ En inderdaad ik hoor ‘t ook. Sinds twee nachten slaap ik op een Goois matras, mijn eerste oppasklusje. Een week oppassen; op een geweldig huis, twee katten en een hond. Esther logeert een nachtje bij me en samen gaan we op zoek naar de bron van het geluid. De ‘iemand’ blijkt een van de katten te zijn. Hij zit opgesloten in de strijkkamer en wil daar nu uit. Opgelucht gaan we terug naar bed. De volgende ochtend ontbijten we op het terras met uitzicht op een tuin met dertien bomen. Daarachter ligt een bos, daar laat ik twee keer per dag de hond uit. Sjimmie, een acht jaar oude Friese Stabij. De eerste keer laat ik hem uit met Eddy, de eigenaar van het huis. ‘Je kan niet verdwalen, gewoon achter Sjimmie aanlopen, hij brengt je thuis.’ Zo relaxed was ook de ontvangst. Eddy en Margo. Het voelt alsof we elkaar al heel lang kennen, en dat doen we ook. Wat begon als een zakelijke relatie voelt al jaren als een vriendschap. Eddy reageerde ook als eers...