En vooruit!

Het leven is mooi, vanochtend stond ik te zingen onder de douche. Vol energie heb ik daarna zo’n drie uur achter m’n laptop gezeten, schrijvend aan mijn roman. Te lang. Mijn hoofd gaf dat duidelijk aan en bij het opstaan moest ik wankelend steun zoeken bij de tafel. Confronterend. Dat steuntje heb ik steeds vaker nodig. Op de verjaardag van vriend Marcel bijvoorbeeld, staand met een 0% biertje in mijn hand, voelde ik dat mijn benen dienst begonnen te weigeren. Een eng gevoel. Ook traplopen doe ik niet zonder leuning, dat deed ik overigens ook al niet toen ik in 2020 een paar keer per week met de trein naar Leiden reisde. Op de trap, naar- of van het perron, liep ik ook al met een hand op de leuning. Zo zijn er veel herinneringen, voorbodes van mijn hersenziekte. Toen dacht ik aan ouderdom, nu weet ik beter. ‘Heb je al naar een driewieler gekeken?’ Die vraag werd laatst gesteld door fysiotherapeute Kelly, zij heeft ervaring met mijn ziektebeeld. En ja, zelf merk ik ook dat het moment ge...

‘Probeer maar. Ik vang je op.’ De duizeligheid en het gevoel dat ik mijn evenwicht ga verliezen neemt toe, daarom heb ik een afspraak gemaakt bij fysiotherapeute Kelly. Van haar heb ik een aantal nieuwe oefeningen geleerd die ik heb toegevoegd aan de andere oefeningen die ik iedere ochtend doe. ‘De klachten - duizeligheid en het verstoorde evenwichtsgevoel - gaan niet weg, maar wellicht kun je het afremmen.’ Het zijn vooral oefeningen met mijn nek, hoofd en rug. Draaien, knikken, buigen en strekken. Nu, enkele weken verder, merk ik dat bewegen soepeler gaat. Fijn. Wat het afremmen van de duizeligheid betreft ben ik minder positief. Het gevoel voorover te vallen is er nog steeds. Vanochtend wilde ik kwaad worden op een deurpost waar ik stevig tegenop botste. Zinloos en onterecht, de deurpost staat al zolang ik weet op dezelfde plek. Ook afgelopen zaterdag toen ik met Esther over de grootste vlooienmarkt van Nederland wandelde, moest ik bij iedere slenterstap mijn best doen om niet vooro...

‘Pap, heb je zin om mee te gaan naar het strand, even lekker zwemmen en daarna iets drinken?’ Tuurlijk Max, leuk! Even later rijden we richting Zandvoort en richting Sablon, de beachclub die door vrienden van Max wordt gerund en waar hij regelmatig komt. Dat is te merken, we worden met open armen ontvangen. ‘Biertje mannen?’ Lekker, maar we gaan eerst even zwemmen. Na een kwartiertje zijn we terug voor het beloofde biertje, voor mij alcoholvrij. Gezellig, we worden verwend, voor Max is het duidelijk een thuiswedstrijd :-). Twee uur later lopen we omhoog, richting boulevard én richting twee kennissen, man en vrouw. Ze lopen ons tegemoet en kijken blij verrast. ‘Hé Jan, wat goed om jou hier te zien, en wat zie je er nog goed uit.’ Van die uitgesproken constatering schrikt hij zelf een beetje. Ik ook. Hij herpakt zich snel en vraagt, ‘lekker naar het strand geweest?’ Bij het horen van mijn antwoord - Ja, en heerlijk gezwommen - trekt hij zijn wenkbrauw op. Ik zie hem denken. ‘Oh, aan z’n ...