Biertje mannen?

‘Pap, heb je zin om mee te gaan naar het strand, even lekker zwemmen en daarna iets drinken?’ Tuurlijk Max, leuk! Even later rijden we richting Zandvoort en richting Sablon, de beachclub die door vrienden van Max wordt gerund en waar hij regelmatig komt. Dat is te merken, we worden met open armen ontvangen. ‘Biertje mannen?’ Lekker, maar we gaan eerst even zwemmen.

Na een kwartiertje zijn we terug voor het beloofde biertje, voor mij alcoholvrij. Gezellig, we worden verwend, voor Max is het duidelijk een thuiswedstrijd :-). Twee uur later lopen we omhoog, richting boulevard én richting twee kennissen, man en vrouw. Ze lopen ons tegemoet en kijken blij verrast. ‘Hé Jan, wat goed om jou hier te zien, en wat zie je er nog goed uit.’ Van die uitgesproken constatering schrikt hij zelf een beetje. Ik ook. Hij herpakt zich snel en vraagt, ‘lekker naar het strand geweest?’

Bij het horen van mijn antwoord - Ja, en heerlijk gezwommen - trekt hij zijn wenkbrauw op. Ik zie hem denken. ‘Oh, aan z’n stem hoor je het wel.’ Dat is het irritante van een hersenziekte, je ziet het niet. Alleen als ik moe ben, dan loop en praat ik als iemand die te veel gedronken heeft. Dat dan weer wel.