Doe je wel rustig aan
‘Hoi Jan, Heb jij misschien interesse in een indoor bike? Eenvoudige versie, zeer degelijk en erg stabiel.’ Graag Nico! Inmiddels staat de indoor bike bij mij op de bovenverdieping, opgehaald en naar boven getild door Kika en Luuk, én heb ik m’n eerste rondjes gefietst. Heerlijk! De bike is inderdaad erg stabiel, ik kan stoppen wanneer ik wil en er is altijd een wc in de buurt.
‘Doe je wel rustig aan’, was het advies van Esther. Daar heb ik noodgedwongen naar geluisterd, want door de bestralingen heb ik nog pap in de benen. Het eerste rondje vond ik het na tien minuten mooi geweest en vanochtend had ik de timer op vijftien minuten gezet. Dacht ik. Met de playlist En vooruit! in mijn oren ging ik vol goede moed met een lekker tempo op weg.
Na zo’n vier nummers van de playlist begon ik te rekenen: Een nummer duurt gemiddeld zo’n drieënhalve minuut, dus de finish kan niet ver meer zijn. Inmiddels begon ik te transpireren en mijn benen vonden het mooi geweest. Niet zeuren Jan, nog even volhouden. Toch, na achttien minuten ben ik gestopt met trappen. Want wat bleek, ik had de timer per ongeluk op één uur en vijftien minuten gezet.
Van fouten kan je leren, dus het volgende rondje zet ik de timer op twintig minuten en voorzichtig denk ik aan een ritje van een uur of langer. Om straks, als ik het plassen onder controle heb en de kracht in mijn benen terug is, weer op mijn driewieler ligfiets te stappen voor een ritje naar het strand of een andere bestemming.
‘Doe je wel rustig aan’, was het advies van Esther. Daar heb ik noodgedwongen naar geluisterd, want door de bestralingen heb ik nog pap in de benen. Het eerste rondje vond ik het na tien minuten mooi geweest en vanochtend had ik de timer op vijftien minuten gezet. Dacht ik. Met de playlist En vooruit! in mijn oren ging ik vol goede moed met een lekker tempo op weg.
Na zo’n vier nummers van de playlist begon ik te rekenen: Een nummer duurt gemiddeld zo’n drieënhalve minuut, dus de finish kan niet ver meer zijn. Inmiddels begon ik te transpireren en mijn benen vonden het mooi geweest. Niet zeuren Jan, nog even volhouden. Toch, na achttien minuten ben ik gestopt met trappen. Want wat bleek, ik had de timer per ongeluk op één uur en vijftien minuten gezet.
Van fouten kan je leren, dus het volgende rondje zet ik de timer op twintig minuten en voorzichtig denk ik aan een ritje van een uur of langer. Om straks, als ik het plassen onder controle heb en de kracht in mijn benen terug is, weer op mijn driewieler ligfiets te stappen voor een ritje naar het strand of een andere bestemming.
© Jan Glas