Stevige plasstraal

‘Haal ‘m d’r maar uit hoor!’ Vanochtend stond ik in de berm naast mijn driewieler ligfiets. Startklaar om een plas te doen toen ik een flinke groep wielrenners aan zag komen. Ondanks hun geschreeuwde aanmoediging heb ik toch maar even gewacht tot ze voorbij waren. Blij verrast keek ik even later naar mijn stevige plasstraal. Toeval, of zou het door mijn toverdrankje komen…

Misschien wishfull thinking, feit is wel dat ik me beter voel nu ik de beslissing heb genomen om even niets aan de prostaatkanker te laten doen. Geen operatie en geen hormonenkuur. Vertrouwen op mijn toverdrankje en wellicht bestralen. Dat laatste – wellicht bestralen – was deze week het advies van de uroloog na het lezen van mijn blog Even pas op de plaats.

‘Meestal heb ik dit gesprek met mannen van 80 jaar of ouder, maar gezien uw situatie begrijp ik het wel.’ Realistisch en begripvol, precies de reactie waar ik op hoopte. ‘We kunnen iedere drie maanden uw PSA-waarde testen, dan blijft het iedere keer spannend. Of we spreken af dat u aan de bel trekt als u ergens in uw lichaam pijn voelt.’

‘Echte, niet met paracetamol te onderdrukken pijn.’ Geen prettig vooruitzicht. ‘Ik raad u wel aan om binnenkort te gaan praten met de radiotherapeut, over de mogelijkheden van bestralen en hoe dat werkt.’ Even later in de auto stelde Esther voor om naar het strand te gaan om daar het gesprek met de uroloog te laten landen. Graag lieverd, goed idee! Shit happens, en vooruit.