Even pas op de plaats
‘We gaan het er nog wel over hebben toch?’ Vanochtend ben ik met Kika naar het Spaarne Gasthuis geweest, voor een afspraak met een oncologieverpleegkundige. Om met haar mijn keuzemogelijkheden met betrekking tot prostaatkanker te bespreken. Interessant, maar eerst heb ik haar mijn leven nu geschetst en mijn toekomstperspectief. Want de afgelopen drie jaar met SCA6 hebben een oude man van me gemaakt en dat zal er alleen maar slechter op worden.
Het begon met onduidelijk praten en onzeker lopen. Inmiddels heb ik een driewieler ligfiets en een wandelstok, omdat lopen steeds moeilijker gaat. Daardoor breng ik zo’n 90% van mijn leven zittend of slapend door. Dat gaat er niet beter op worden. Ik zie mijzelf over een jaar of vijf – hopelijk later – in bed liggen met een luier en een katheter. Een schrikbeeld, maar mogelijk wel realistisch. Dat nooit. Daarom heb ik drie jaar geleden een euthanasieverklaring opgesteld.
Zo kijk ik ook naar prostaatkanker. Geen genezing, maar graag nog een x-aantal jaar overwegend gelukkig leven. Al pratende werd het daardoor vanochtend duidelijk dat er inderdaad nog een derde keuzemogelijkheid is. Niets doen en iedere drie maanden mijn PSA-waarde laten controleren. Ook omdat de andere twee keuzemogelijkheden, opereren of bestralen plus een hormonenkuur, mijn leven nu met SCA6 negatief gaan beïnvloeden. Daarom gecontroleerd niets doen, even pas op de plaats.
Niet helemaal, want eind augustus heb ik een vervolgafspraak met de uroloog en voor die tijd gaat hij contact opnemen met de neuroloog in het Radboud UMC, specialist op het gebied van SCA6. Wellicht levert dat nog nieuwe inzichten op. Dus ja Kika, we gaan het er zeker nog over hebben. Prostaatkanker zal net als SCA6 onderdeel van mijn leven blijven. Onder andere iedere ochtend, want van mijn lieve tante heb ik vorige week het recept voor een toverdrankje gekregen.
Een mengsel van water, gember, kurkuma en zwarte peper wat samen kankertumoren bestrijdt. Mijn tante is ervan overtuigd dat het haar- en nu ook mij helpt. Wie ben ik om daaraan te twijfelen. Dat toverdrankje drink ik daarom trouw iedere ochtend op mijn nuchtere maag. Niet vies, wel anders dan ik ooit heb geproefd.
Het begon met onduidelijk praten en onzeker lopen. Inmiddels heb ik een driewieler ligfiets en een wandelstok, omdat lopen steeds moeilijker gaat. Daardoor breng ik zo’n 90% van mijn leven zittend of slapend door. Dat gaat er niet beter op worden. Ik zie mijzelf over een jaar of vijf – hopelijk later – in bed liggen met een luier en een katheter. Een schrikbeeld, maar mogelijk wel realistisch. Dat nooit. Daarom heb ik drie jaar geleden een euthanasieverklaring opgesteld.
Zo kijk ik ook naar prostaatkanker. Geen genezing, maar graag nog een x-aantal jaar overwegend gelukkig leven. Al pratende werd het daardoor vanochtend duidelijk dat er inderdaad nog een derde keuzemogelijkheid is. Niets doen en iedere drie maanden mijn PSA-waarde laten controleren. Ook omdat de andere twee keuzemogelijkheden, opereren of bestralen plus een hormonenkuur, mijn leven nu met SCA6 negatief gaan beïnvloeden. Daarom gecontroleerd niets doen, even pas op de plaats.
Niet helemaal, want eind augustus heb ik een vervolgafspraak met de uroloog en voor die tijd gaat hij contact opnemen met de neuroloog in het Radboud UMC, specialist op het gebied van SCA6. Wellicht levert dat nog nieuwe inzichten op. Dus ja Kika, we gaan het er zeker nog over hebben. Prostaatkanker zal net als SCA6 onderdeel van mijn leven blijven. Onder andere iedere ochtend, want van mijn lieve tante heb ik vorige week het recept voor een toverdrankje gekregen.
Een mengsel van water, gember, kurkuma en zwarte peper wat samen kankertumoren bestrijdt. Mijn tante is ervan overtuigd dat het haar- en nu ook mij helpt. Wie ben ik om daaraan te twijfelen. Dat toverdrankje drink ik daarom trouw iedere ochtend op mijn nuchtere maag. Niet vies, wel anders dan ik ooit heb geproefd.
© Jan Glas