En vooruit!

‘Haal ‘m d’r maar uit hoor!’ Vanochtend stond ik in de berm naast mijn driewieler ligfiets. Startklaar om een plas te doen toen ik een flinke groep wielrenners aan zag komen. Ondanks hun geschreeuwde aanmoediging heb ik toch maar even gewacht tot ze voorbij waren. Blij verrast keek ik even later naar mijn stevige plasstraal. Toeval, of zou het door mijn toverdrankje komen… Misschien wishfull thinking, feit is wel dat ik me beter voel nu ik de beslissing heb genomen om even niets aan de prostaatkanker te laten doen. Geen operatie en geen hormonenkuur. Vertrouwen op mijn toverdrankje en wellicht bestralen. Dat laatste – wellicht bestralen – was deze week het advies van de uroloog na het lezen van mijn blog Even pas op de plaats . ‘Meestal heb ik dit gesprek met mannen van 80 jaar of ouder, maar gezien uw situatie begrijp ik het wel.’ Realistisch en begripvol, precies de reactie waar ik op hoopte. ‘We kunnen iedere drie maanden uw PSA-waarde testen, dan blijft het iedere keer spannend. Of...

‘Oké, zullen we dat even afwachten qua trekkershut plannen?’ Aanstaande 25 augustus heb ik de wat mij betreft voorlopig laatste afspraak met de uroloog. Ik besteed mijn tijd veel liever aan leuke dingen, zoals overnachten in een trekkershut. Dus nee, Marcel. Afwachten heb ik de afgelopen weken genoeg gedaan. Hoogste tijd om leuke dingen te doen. Daarom huisje gezocht. Wat ik voor me zie is een eenvoudig en betaalbaar huisje met veranda, op het strand of in het groen. Een trekkershut bijvoorbeeld. Een plek voor mooie gesprekken bij een kampvuur, waar we kunnen barbecueën en overnachten in zelf meegenomen slaapzakken. Een beetje zoals kamperen, liefst met stromend water en een toilet. Voor één nacht, daarom zoek ik een huisje in de wijde omtrek van Haarlem. Nogmaals, het hoeft geen luxe huisje te zijn. Eenvoudig is het sleutelwoord. Heb je zo’n huisje of weet je er een te staan? Dan hoor ik het graag! ©  Jan Glas

‘We gaan het er nog wel over hebben toch?’ Vanochtend ben ik met Kika naar het Spaarne Gasthuis geweest, voor een afspraak met een oncologieverpleegkundige. Om met haar mijn keuzemogelijkheden met betrekking tot prostaatkanker te bespreken. Interessant, maar eerst heb ik haar mijn leven nu geschetst en mijn toekomstperspectief. Want de afgelopen drie jaar met SCA6 hebben een oude man van me gemaakt en dat zal er alleen maar slechter op worden. Het begon met onduidelijk praten en onzeker lopen. Inmiddels heb ik een driewieler ligfiets en een wandelstok, omdat lopen steeds moeilijker gaat. Daardoor breng ik zo’n 90% van mijn leven zittend of slapend door. Dat gaat er niet beter op worden. Ik zie mijzelf over een jaar of vijf – hopelijk later – in bed liggen met een luier en een katheter. Een schrikbeeld, maar mogelijk wel realistisch. Dat nooit. Daarom heb ik drie jaar geleden een euthanasieverklaring opgesteld. Zo kijk ik ook naar prostaatkanker. Geen genezing, maar graag nog een x-aant...