Niet zeuren Jan, doorlopen

De bocht om, vals plat naar beneden snelheid maken en ruim een kilometer doorsprinten tot het bruggetje. Dat was toen het laatste stuk van mijn rondje hardlopen in Middenduin. Nu, afgelopen week, heb ik hetzelfde stuk naar de bocht heen en terug rustig lopend afgelegd. Op drie verschillende dagen welteverstaan. Wandelstok opgevouwen in mijn rechterhand, schouders laag en lopen.

Zevenenhalf kilometer in drie dagen. Het ging niet snel maar het is verdomme wel gelukt. Euforisch is een te groot woord, moe en voldaan past beter bij wat ik heb gedaan. Met dat gevoel koos ik gisteren voor de benenwagen in plaats van mijn driewielfiets om even naar de Appie te gaan. Niet handig, bij de hoek van de straat voelde ik het al. Auto’s, fietsers, en wandelaars vroegen om aandacht.

Die aandacht voor de wereld om mij heen zorgde vrijwel direct voor onrust in mijn hoofd én in mijn benen. Niet zeuren Jan, doorlopen. Gelukkig kon mijn wandelstok bijspringen. Voortaan maar weer een rustig rondje Middenduin en halverwege op een bankje van het uitzicht genieten over de vallei. Een prachtplek, kan ik je vertellen.