En vooruit!

‘Hé Jan, gezellig dat je er bent! Heb je nieuwe schoenen?’ Zo werd ik gisteren verwelkomd door Gaby, de zus van Esther. En inderdaad, ze had het goed gezien. Zwarte Brooks hardloopschoenen. Mooi, maar voor mij een miskoop, daarom heb ik ze vanmorgen op Marktplaats gezet. Brooks hardloopschoenen voor op de weg, zwart met een bruine zool. Maat 44,5 en zo goed als nieuw. Slechts twee keer gedragen. Gisteren én afgelopen vrijdag. Toen heb ik met Farid een rondje Fruittuin van West gewandeld. Op eieren, zo voelde het. Ach, dat is even wennen, dacht ik. Niet dus. Door de demping in de zolen raken mijn kleine hersenen nog verder verstoord. Stom, dat had ik kunnen bedenken. Daarom stonden mijn nieuwe Brooks op Marktplaats en vanmiddag heb ik ze verkocht aan Jaap. En nu? Buurvrouw Janny heeft me op een idee gebracht. ‘Dat moet je even lezen, Jan.’ Met die woorden gaf ze onlangs de weekendbijlage van de Volkskrant, met daarin het artikel ‘Voor mij nooit meer schoenen’, over blootsvoets hardlo...

De bocht om, vals plat naar beneden snelheid maken en ruim een kilometer doorsprinten tot het bruggetje. Dat was toen het laatste stuk van mijn rondje hardlopen in Middenduin. Nu, afgelopen week, heb ik hetzelfde stuk naar de bocht heen en terug rustig lopend afgelegd. Op drie verschillende dagen welteverstaan. Wandelstok opgevouwen in mijn rechterhand, schouders laag en lopen. Zevenenhalf kilometer in drie dagen. Het ging niet snel maar het is verdomme wel gelukt. Euforisch is een te groot woord, moe en voldaan past beter bij wat ik heb gedaan. Met dat gevoel koos ik gisteren voor de benenwagen in plaats van mijn driewielfiets om even naar de Appie te gaan. Niet handig, bij de hoek van de straat voelde ik het al. Auto’s, fietsers, en wandelaars vroegen om aandacht. Die aandacht voor de wereld om mij heen zorgde vrijwel direct voor onrust in mijn hoofd én in mijn benen. Niet zeuren Jan, doorlopen. Gelukkig kon mijn wandelstok bijspringen. Voortaan maar weer een rustig rondje Middendu...

‘En ik kan me heel goed vervelen.’ Die uitspraak is van Jasper. Na een lange carrière in de geestelijke gezondheidszorg ging hij een paar jaar geleden met pensioen en sinds ruim een jaar zijn we bevriend. We fietsen, drinken regelmatig koffie samen en hebben mooie gesprekken over van alles. Nu heb ik Jasper uitgenodigd om te praten over hoe hij zijn leven als pensionado heeft ingevuld. Wat ik voor me zie is een serie gesprekken met pensionado’s en arbeidsongeschikten. Hoe hebben zij hun weg gevonden in hun nieuwe levensfase. Die ervaringen zijn wellicht interessant voor mij én voor wie er nog aan gaat beginnen. Jasper is er, zoals hij dat zelf omschrijft, een beetje ingegleden. ‘Ik werd langdurig ziek en dat ging bijna ongemerkt over in pensioen.’ Jasper deelde ervaringen die ik zelf ook heb. Dat je open moet staan voor nieuwe mogelijkheden, vriendschappen moet sluiten en onderhouden én actief moet blijven. Toen, na een klein uur praten, hoorde ik ’t Jasper zeggen: ‘En ik kan me heel g...