Coole gast met dreadlocks

‘Je gaat van praten steeds meer naar observeren. Ellendig natuurlijk, maar het kan ook leuk zijn.’ Wijze woorden van Heleen, mijn ergotherapeut. Ze komt zo één keer per maand bij me op bezoek. Waardevolle gesprekken, ook nu heeft ze me in de goede richting gestuurd. Dat drong laatst, op het terras van Café De Linde op de Haarlemse Botermarkt, tot me door. Een liveverslag:

Voor me zit een coole gast - met dreadlocks, rond zonnebrilletje en een oversized basketbalshirt - die zijn buurman aan het tafeltje naast hem erop wijst dat zijn jas op de grond gevallen is. De buurman, type grijze muis, schrikt van de aandacht, pakt zijn jas en mompelt bedankt. Tegen niemand, want de coole gast is alweer druk in gesprek met zijn vriendin en hoort het gemompelde bedankje niet.

Even verder gaat een ouder stel aan een tafeltje zitten. Eind 70, schat ik. Mooie mensen, vroeger en nu nog steeds. Zij lijkt sprekend op Sonja Barend van tien jaar geleden, met haar grijze haren opgestoken in een speelse knot. Hij met een zwierige zomerhoed, zonnebril en strakke kaaklijn. Praten doen ze niet veel, ze kijken vooral tevreden om zich heen. Het leven is mooi, als je ’t maar ziet. En hé, daar komt Esther aangefietst.