Weg met die tegels!

‘Probeer het op Marktplaats. Ik kom ze niet ophalen, zelfs al zijn ze gratis.’ Na tweeënhalf jaar bij mij inwonen zijn dochter Kika en haar vriend Luuk eind maart naar Apeldoorn verhuisd. Het heeft voor onrust in mijn hoofd gezorgd en dat heb ik botgevierd op mijn woonkamer. Mijn bed heeft Luuk nog samen met zijn vader naar boven gesjouwd, de rest heb ik zelf gedaan.

Mijn retro racefiets hangt weer aan de muur, het scheidingswandje waar mijn bed achter stond heb ik gesloopt én al het andere heeft meer ruimte gekregen. Bukken, sjouwen, tillen, schroeven. In kleine stapjes en tussendoor steeds even liggen of zitten. Een mens kan meer dan hij denkt. Nu, bijna drie weken later, ben ik overwegend tevreden over het resultaat en min of meer gewend aan een leven zonder Kika en Luuk boven mijn hoofd.

Wat me wel irriteert is dat holle geluid én de sporen die het scheidingswandje op de vloer heeft achtergelaten. In een vlaag van verstandsverbijstering dacht ik beide problemen op te lossen met oranje tapijttegels. Op Marktplaats had ik ze snel gevonden en nog diezelfde middag werden ze door Aadje gebracht. Als een kind zo blij heb ik dertig oranje tegels onder de eettafel geschoven.

Moe maar voldaan keek ik een uurtje later uitpuffend naar het resultaat: een oranje kleed van 3 x 2,5 meter. Bij inmiddels kunstlicht zag het er nog redelijk uit, maar de volgende ochtend bij daglicht was de schrik groot. Ik heb nog wel een foto naar Esther geappt, maar toen zij niet reageerde wist ik meer dan genoeg. Weg met die tegels! Makkelijker gezegd dan gedaan, want Aadje had geen interesse. ‘Zelfs al zijn ze gratis.’