En vooruit!

‘En nu de bassen.’ Aarzelend en onwennig zing ik mee met de mannen die links en rechts van mij staan. Zij zijn vaste deelnemers aan het inloopkoor, voor mij is het de eerste keer. Dat geldt ook voor Esther, zij is naar het vak van de alten gedirigeerd. In totaal bestaat het koor uit zo’n 250 mensen. Onder leiding van dirigent/zangeres Rinske van der Meer en pianist/arrangeur Martijn Vriesman beginnen we rond half drie met ademhalingsoefeningen. ‘Zucht maar helemaal uit tot je geen lucht meer in je longen hebt.’ Schouders los en borst vooruit. 'Doe je mond maar wijd open en weer dicht', druif rozijn noemt Rinske dat. Na de oefeningen gaan we echt van start, met een Slavisch liedje. Op twee schermen staan voor mij onbegrijpelijke woorden geprojecteerd die samen een nieuwjaarswens vormen, zo vertelt Rinske. Boven de teksten staan muziekbalken geprojecteerd. ‘Ga maar weer staan’, zegt Rinske. We gaan zingen. Eerst per toonhoogte. Tenoren. Alten. Sopranen. ‘En nu de bassen.’ Rinske ...

‘Het ging perfect! Alleen bij Milau hadden we een sneeuwstorm.’ Donderdag 2 januari is zoon Max met zijn vriendin Paula naar Spanje vertrokken om daar als Nederlandse aannemer een nieuw leven op te bouwen. Om stipt 17.00 uur stonden we nog nasnikkend naar de achterlichten van hun Renault Trafic te kijken. Een kwartiertje eerder was de emotionele speech van boezemvriend Jim het startsein voor een gezamenlijke huilbui. Vrienden, familie, niemand hield het droog. Die avond en nacht ben ik met Paula en Max meegereden. Via België, Luxemburg, Metz, Nancy, Dijon, Lyon, enz. Niet dus. Ze hebben hun eigen route gekozen, via Parijs en Milau. Hun eigen route, zoals dat hoort. Zojuist - tijdens het schrijven van dit bericht - videobelde Max, vanachter het stuur van zijn bus. Gelukkig, in een T-shirt met de zon in zijn gezicht. ‘Nog een uurtje naar Torrevieja. Bijna bij ons nieuwe thuis.’ Hun nieuwe thuis, afschuwelijk en stoer tegelijk. Mooi om te zien hoe een lastige puber is opgegroeid tot een ...