Maar dat hoor ik helemaal niet
Door SCA6 wordt praten lastiger, met name als ik moe ben of als het gespreksonderwerp me raakt. Ook als ik antwoord probeer te geven op de vraag hoe het met me gaat, ontstaat er een soort kortsluiting tussen denken en zeggen. ‘Oh, maar dat hoor ik helemaal niet.’ Een lieve reactie, maar ik hoor het wel én voel het in m’n mond. Mijn tong doet niet wat ik zou willen, alsof ik te veel gedronken heb. Het hoort er allemaal bij.
‘Hoe gaat het met slikken, heb je je al verslikt?’ Die vraag is me in het medische circuit al herhaaldelijk gesteld, ook vandaag weer door revalidatiearts Jorien. Het antwoord is nee, ik heb me nog niet verslikt. Wel weet ik een hap eten of slok drinken steeds vaker met moeite weg te werken. En vooral ’s nachts heb ik meer speeksel in mijn mond. ‘Kwijl je ook? Daar zijn medicijnen voor.’ Bedankt Jorien, dat stel ik graag nog even uit...
‘Hoe gaat het met slikken, heb je je al verslikt?’ Die vraag is me in het medische circuit al herhaaldelijk gesteld, ook vandaag weer door revalidatiearts Jorien. Het antwoord is nee, ik heb me nog niet verslikt. Wel weet ik een hap eten of slok drinken steeds vaker met moeite weg te werken. En vooral ’s nachts heb ik meer speeksel in mijn mond. ‘Kwijl je ook? Daar zijn medicijnen voor.’ Bedankt Jorien, dat stel ik graag nog even uit...