Loodzwaar, niet te tillen
‘Buurman, buurman, kunt u even helpen tillen?’ Zonder erover na te denken geef ik het antwoord wat ik een paar jaar geleden ook zou hebben gegeven: Ja, natuurlijk, ik zet even mijn boodschappentas binnen. Het tilklusje blijkt een piano te zijn.
Een verrassing voor zijn zoontje, maar nu staat de piano nog achterin het bestelbusje van de buurman van twee huizen verder. Van een eerdere ervaring ken ik het gewicht van een piano. Loodzwaar, niet te tillen. Maar wie A zegt moet ook B zeggen, ik laat me niet kennen. Vraag me niet hoe, maar met veel gestuntel, gesleur en getrek weten we de piano in de huiskamer te krijgen.
Klusje geklaard. Toch acht ik de kans klein dat buurman mij nog een keer voor zoiets vraagt. Van mijn tilcapaciteit had hij waarschijnlijk meer verwacht en onderweg heb ik zelfs nog even achterover struikelend op straat gelegen. Als ik naar huis loop voel ik dat deze burenhulp niet handig is geweest en nu, de volgende dag, protesteert mijn hele lijf. Maar hé, ik heb ’t wel gedaan.
Een verrassing voor zijn zoontje, maar nu staat de piano nog achterin het bestelbusje van de buurman van twee huizen verder. Van een eerdere ervaring ken ik het gewicht van een piano. Loodzwaar, niet te tillen. Maar wie A zegt moet ook B zeggen, ik laat me niet kennen. Vraag me niet hoe, maar met veel gestuntel, gesleur en getrek weten we de piano in de huiskamer te krijgen.
Klusje geklaard. Toch acht ik de kans klein dat buurman mij nog een keer voor zoiets vraagt. Van mijn tilcapaciteit had hij waarschijnlijk meer verwacht en onderweg heb ik zelfs nog even achterover struikelend op straat gelegen. Als ik naar huis loop voel ik dat deze burenhulp niet handig is geweest en nu, de volgende dag, protesteert mijn hele lijf. Maar hé, ik heb ’t wel gedaan.