En vooruit!

‘Buurman, buurman, kunt u even helpen tillen?’ Zonder erover na te denken geef ik het antwoord wat ik een paar jaar geleden ook zou hebben gegeven: Ja, natuurlijk, ik zet even mijn boodschappentas binnen. Het tilklusje blijkt een piano te zijn. Een verrassing voor zijn zoontje, maar nu staat de piano nog achterin het bestelbusje van de buurman van twee huizen verder. Van een eerdere ervaring ken ik het gewicht van een piano. Loodzwaar, niet te tillen. Maar wie A zegt moet ook B zeggen, ik laat me niet kennen. Vraag me niet hoe, maar met veel gestuntel, gesleur en getrek weten we de piano in de huiskamer te krijgen. Klusje geklaard. Toch acht ik de kans klein dat buurman mij nog een keer voor zoiets vraagt. Van mijn tilcapaciteit had hij waarschijnlijk meer verwacht en onderweg heb ik zelfs nog even achterover struikelend op straat gelegen. Als ik naar huis loop voel ik dat deze burenhulp niet handig is geweest en nu, de volgende dag, protesteert mijn hele lijf. Maar hé, ik heb ’t wel g...

Wat zal ik eens... Naar de Appie ben ik al geweest, lezen heb ik geprobeerd en nu zit ik toch weer achter mijn laptop te schrijven. Niet erg, want dat doe ik ‘t liefst. Dat is ook de reden waarom ik SCA6 niet altijd als een last voel, het geeft me alle tijd om te schrijven. Maar waarover... De buurjongen uit Al-Bab ligt bij Esther voor een laatste controle op taal- en spelfouten. Daarna stuur ik het manuscript naar een aantal meelezers. Spannend, hoe wordt mijn kindje beoordeeld. Het enige wat ik kan doen is afwachten en daardoor slaat de twijfel toe, is mijn roman over Youssef, Fatima en Abdul goed genoeg om meelezers, en misschien zelfs een uitgever, enthousiast te krijgen...

‘Pap, heb jij nog iets nodig van de Appie?’ Sinds ongeveer een jaar wonen dochter Kika en vriend Luuk bij mij op de bovenverdieping. Zij zochten woonruimte en ik vind het fijn om ze in huis te hebben. We delen badkamer en keuken, ik hoor ze lachen, lopen, en giechelend achter elkaar aan zitten en we koken omstebeurt. Mantelzorg? Nee, dat is het niet. Ze brengen leven in huis, veel beter dan alleen wonen. Ook Luuk voelt zich helemaal op z’n gemak. Een lachend ‘niet kutten hè’ was vanochtend zijn reactie, toen ik een nat vaatdoekje tegen zijn neus wilde duwen. Dat zeg je toch niet tegen je misschien wel aanstaande schoonvader :-)

Ik bestelde Spa Rood, maar het meisje verstond Cola Zero. Dat zette de toon voor een lunch bij Locael Bloemendaal met Marcel, Herman en Jaap. Na alles wat ik zei, zag ik drie paar vragende ogen op me gericht. Duidelijk praten kost energie en steeds vaker lukt het niet, zoals gisteren in een vol restaurant. Een paar dagen later had ik een soortgelijke ervaring. ‘You want to talk to Eric?’ Vroeg de telefoniste, nadat ik - in mijn beleving in goed Nederlands - mijn verhaal had gedaan. Yes, was mijn reactie. Leven met SCA6 is een kwestie van aanpassen, steeds weer.

‘Vrijdag half tien koffie bij jou?’ Mijn wereld wordt steeds kleiner, maar gelukkig heb ik mensen in mijn omgeving die me regelmatig opzoeken. Jaap is een van hen én de meest trouwe. Onze vriendschap begon dertig jaar geleden. Eerst zakelijk en al snel werd het meer. Weekendje Groningen, een week Italië en heel veel kopjes koffie bij Dodici in de Smedestraat. Nu, sinds een paar maanden, drinken we koffie bij mij thuis. Lekker kletsen én roddelen over mensen die we allebei kennen. Een uurtje, niet langer, dan raakt mijn accu leeg. Het onderwerp SCA6, en hoe het daarmee gaat, komt eigenlijk zelden aan bod. Wel zo fijn, want dat wordt er niet beter op, dat ziet Jaap ook.

Vannacht heb ik gedroomd over drie muizen, bijna zo groot als ratten. Ze liepen - met bolle rug en vettige haren - lachend door mijn kamer. Naar de oorzaak van die droom hoefde ik niet lang te zoeken, er woont namelijk een muizenfamilie tussen de spouwmuur. Eén muis heb ik eerder deze week gevonden, hij of zij was een natuurlijke dood gestorven. Maar ze zijn met meer, ik hoor ze ritselen en graven door het isolatiemateriaal. Om gek van te worden, of over te dromen.