Amerikaanse toeristen
‘Oh, maar dan kunnen we niet meer naast elkaar fietsen.’ Dat was de teleurgestelde reactie van vriendin Esther toen ik haar gisteravond een afbeelding liet zien van een driewieler ligfiets met trapondersteuning. Begrijpelijk, ik dacht er eerder hetzelfde over. Nu niet meer, want deze week ben ik bij ’t Mannetje geweest, een in revalidatiefietsen gespecialiseerde winkel in Haarlem.
Ik was het al een tijdje van plan en ergotherapeute Heleen heeft me het laatste zetje gegeven. Een bakfiets, met twee wielen voor en één achter, dat moest het worden. Lekker stabiel, dacht ik. Niet dus, een kort proefritje maakte dat direct duidelijk. Bij iedere hobbel of bocht had ik het gevoel dat ik met bakfiets en al om zou vallen en waar ik aan het eind van mijn proefritje linksaf moest, werd de weg versperd door een groep Amerikaanse toeristen op gehuurde fietsen.
Wat volgde was gestuntel aan beide kanten. Geen bakfiets dus. Het door de verkoper voorgestelde alternatief - een driewieler ligfiets met trapondersteuning - bekeek ik met de nodige weerstand. Tot ik erop wegfietste... De hoogte, het stoeltje en de twee achterwielen gaven rust. Weg was de angst om te vallen. Ook het stuur - niet voor me, maar aan beide kanten naast mijn heupen - voelde meteen natuurlijk. Hatsjekidee!
Met de trapondersteuning ging mijn karretje als een speer. Het voelde als rijden in een kart, als een sprong vooruit in mijn mobiliteit. Gisteravond was ik te moe om dat gevoel verstaanbaar met vriendin Esther te delen en vanochtend kwam ze op haar reactie van gisteravond terug. ‘Jan, over je fiets, ik ben blij voor je, het geeft je een stuk vrijheid terug.’ Bedankt lieverd, ik had het niet beter kunnen verwoorden.
Ik was het al een tijdje van plan en ergotherapeute Heleen heeft me het laatste zetje gegeven. Een bakfiets, met twee wielen voor en één achter, dat moest het worden. Lekker stabiel, dacht ik. Niet dus, een kort proefritje maakte dat direct duidelijk. Bij iedere hobbel of bocht had ik het gevoel dat ik met bakfiets en al om zou vallen en waar ik aan het eind van mijn proefritje linksaf moest, werd de weg versperd door een groep Amerikaanse toeristen op gehuurde fietsen.
Wat volgde was gestuntel aan beide kanten. Geen bakfiets dus. Het door de verkoper voorgestelde alternatief - een driewieler ligfiets met trapondersteuning - bekeek ik met de nodige weerstand. Tot ik erop wegfietste... De hoogte, het stoeltje en de twee achterwielen gaven rust. Weg was de angst om te vallen. Ook het stuur - niet voor me, maar aan beide kanten naast mijn heupen - voelde meteen natuurlijk. Hatsjekidee!
Met de trapondersteuning ging mijn karretje als een speer. Het voelde als rijden in een kart, als een sprong vooruit in mijn mobiliteit. Gisteravond was ik te moe om dat gevoel verstaanbaar met vriendin Esther te delen en vanochtend kwam ze op haar reactie van gisteravond terug. ‘Jan, over je fiets, ik ben blij voor je, het geeft je een stuk vrijheid terug.’ Bedankt lieverd, ik had het niet beter kunnen verwoorden.