Wat mis je het meest?

‘Fijn. Nu weet ik hoe het echt met je gaat. Maar je klinkt wel een beetje boos.’ Gisteren ben ik naar mijn moeder gefietst. Heen en terug buitenom, een flink rondje. Ongeveer halverwege heb ik bij haar geluncht. Koffie met een plakje cake, twee geroosterde bruine boterhammen met beleg en een flinke beker thee. Natuurlijk kwam dit dagboek ter sprake, na lang aarzelen heb ik de verhalen vorige week met haar gedeeld.

‘Je klinkt wel een beetje boos’, op de terugweg naar huis en vanochtend in bed moest ik daaraan denken. Ben ik dat, boos? Het antwoord is nee, ik zou niet weten op wie. Verdrietig, dat ben ik bij vlagen wel. Ik had graag nog jaren doorgeleefd zoals het tot zo’n twee jaar geleden ging: sporten, interviewen, schrijven, parttime werken in de ouderenzorg en genieten van de mensen in mijn omgeving. Maar hé, Shit Happens en vooruit. Het leven is nog steeds mooi.

Ik doe wat ik altijd heb gedaan: leven in het nu en met een open blik kijken naar de toekomst. ‘Wat mis je het meest?’, vroeg vriend Oscar eerder deze week op een bankje in Middenduin. Mijn antwoord? Praten zonder over mijn woorden te struikelen én de vrijheid om te gaan waar ik wil. Gelukkig heb ik het schrijven van dit dagboek en mijn roman als uitlaatklep.