En vooruit!

Sinds een paar dagen staat er een crosstrainer in de schuur, zo’n fitnessapparaat waarmee ik m’n armen en benen kan trainen. Gevonden op Marktplaats en opgehaald door zoon Max. Nu doe ik om de dag drie stappen naar de schuur en hatsjekidee. Dat klinkt alsof ik helemaal losga, maar de werkelijkheid is anders. Sporten op een crosstrainer is te vergelijken met langlaufen, een ritmische beweging van tegelijkertijd armen en benen. Verdomd lastig met een hersenziekte. Iedere poging strandde in kortsluiting, een vastloper van zowel armen als benen. Daarom focus ik voorlopig op trainen van alleen m’n benen. Om de dag vijf minuten, op de lichtste stand. Best pittig, de rest van de dag voelen m’n benen behoorlijk zwaar. Vijf minuten, en dat voor iemand die de marathon van Amsterdam heeft gelopen. Ruim twintig jaar geleden in bijna vier uur, maar toch.

Gisteravond Schnitzel gegeten in hotel-restaurant Rothkopf. ‘In der Stadt und doch ruhig gelegen’, in het centrum van Euskirchen. Nee, ik was daar niet echt. Ik heb Youssef, een van de hoofdpersonen uit mijn roman, daarnaartoe geschreven. Even later was hij op de grens van Servië en Bulgarije. Leuk, maar mijn roman speelt zich grotendeels af in Syrië. Een land waar ik nog nooit ben geweest én waar de afgelopen tien jaar ontstellend veel is gebeurd. Veel informatie vind ik op internet, maar voor de echte kennis ben ik op zoek gegaan naar adviseurs. De eerste heb ik via LinkedIn gevonden, Nikolaos van Dam. Specialist op het gebied van Syrië en het Midden-Oosten, hij fungeerde als Nederlandse speciaal gezant voor Syrië, en als ambassadeur van Nederland in Indonesië, Duitsland, Turkije, Azerbeidzjan, Egypte, Irak en Oost-Timor, als zaakgelastigde a.i. in Libië, en als diplomaat in Libanon, Jordanië, de Palestijnse bezette gebieden en Cyprus. Een schot in de roos. Nikolaos (Koos) heeft de e...

Weet je waar ik echt een pesthekel aan heb? M’n bed verschonen: afhalen, wassen, drogen en weer opmaken. Vooral het dekbed terug in de overtrek doen is een vechtpartij en bezorgt me kloppende hoofdpijn.

‘Fijn. Nu weet ik hoe het echt met je gaat. Maar je klinkt wel een beetje boos.’ Gisteren ben ik naar mijn moeder gefietst. Heen en terug buitenom, een flink rondje. Ongeveer halverwege heb ik bij haar geluncht. Koffie met een plakje cake, twee geroosterde bruine boterhammen met beleg en een flinke beker thee. Natuurlijk kwam dit dagboek ter sprake, na lang aarzelen heb ik de verhalen vorige week met haar gedeeld. ‘Je klinkt wel een beetje boos’, op de terugweg naar huis en vanochtend in bed moest ik daaraan denken. Ben ik dat, boos? Het antwoord is nee, ik zou niet weten op wie. Verdrietig, dat ben ik bij vlagen wel. Ik had graag nog jaren doorgeleefd zoals het tot zo’n twee jaar geleden ging: sporten, interviewen, schrijven, parttime werken in de ouderenzorg en genieten van de mensen in mijn omgeving. Maar hé, Shit Happens en vooruit. Het leven is nog steeds mooi. Ik doe wat ik altijd heb gedaan: leven in het nu en met een open blik kijken naar de toekomst. ‘Wat mis je het meest?’, v...