Schrijven, m’n fantasie gebruiken
Een, twee, drie, ... Tot zestig, dan is het tijd voor mijn andere been, vast onderdeel van mijn ochtendritueel. Ik begin de dag met een serie oefeningen. Balans, beenspieren en core stability. Twintig minuten ongeveer, dan is het tijd om uit te puffen. Ontspannen zitten op de bank, ogen dicht, een paar keer diep ademhalen, naar mijn lichaam luisteren en dan een kwartiertje of langer m’n gedachten de vrije loop laten. Heerlijk! Kort na de diagnose SCA6 heeft de neuroloog - in samenspraak met huisarts Mariët - een begeleidingsteam voor me geregeld. Ergotherapeute Heleen, logopediste Anke, fysiotherapeute Kelly en revalidatiearts Jorien.
Stuk voor stuk schatten van dames, maar door de bijna wekelijkse consulten voelde ik me op de eerste plaats patiënt. Die tijd komt zeker, maar nu nog even niet. Dus nu doe ik mijn oefeningen thuis en leef m’n leven. Dat gaat voorlopig goed. Ik ben mei 2023 wel gestopt met werken. Het netwerken, interviewen en bijna dagelijks onderweg zijn met fiets, auto of trein ging niet meer. Gestopt met werken, al snel viel er een last van me af. M’n iPhone lag grote delen van de dag werkeloos op tafel, meteen na mijn besluit om te stoppen heb ik LinkedIn en Facebook van m’n telefoon verwijderd en de stroom zakelijke e-mailberichten droogde ook al snel op.
Op de plaats rust, met de zomer in aantocht. Heerlijk. Stukje wandelen, rondje fietsen, een boek lezen of met de Silver Bullet - de ruim twintig jaar oude Nissan Almera van vriendin Esther - zo maar ergens heen. Allemaal erg leuk, maar na een paar weken miste ik het schrijven. Dus nu schrijf ik dit dagboek én heb ik een oud idee afgestoft, een roman schrijven naar aanleiding van dit nieuwsbericht: ‘Koerier laat ronkende bus vol pakketjes achter op Schiphol en pakt vliegtuig.’
Inmiddels heb ik een titel - De buurjongen uit Al-Bab - én de eerste twintig pagina’s van een verhaal over drie jonge Syriërs; Fatima, Youssef en Abdul. Schrijven, m’n fantasie gebruiken, het geeft me energie. Waar het me brengt? Geen idee. Ik probeer het voorlopig niet groter te maken dan bezigheidstherapie. Maar stiekem droom ik groter, misschien wordt het wel een bestseller...
Stuk voor stuk schatten van dames, maar door de bijna wekelijkse consulten voelde ik me op de eerste plaats patiënt. Die tijd komt zeker, maar nu nog even niet. Dus nu doe ik mijn oefeningen thuis en leef m’n leven. Dat gaat voorlopig goed. Ik ben mei 2023 wel gestopt met werken. Het netwerken, interviewen en bijna dagelijks onderweg zijn met fiets, auto of trein ging niet meer. Gestopt met werken, al snel viel er een last van me af. M’n iPhone lag grote delen van de dag werkeloos op tafel, meteen na mijn besluit om te stoppen heb ik LinkedIn en Facebook van m’n telefoon verwijderd en de stroom zakelijke e-mailberichten droogde ook al snel op.
Op de plaats rust, met de zomer in aantocht. Heerlijk. Stukje wandelen, rondje fietsen, een boek lezen of met de Silver Bullet - de ruim twintig jaar oude Nissan Almera van vriendin Esther - zo maar ergens heen. Allemaal erg leuk, maar na een paar weken miste ik het schrijven. Dus nu schrijf ik dit dagboek én heb ik een oud idee afgestoft, een roman schrijven naar aanleiding van dit nieuwsbericht: ‘Koerier laat ronkende bus vol pakketjes achter op Schiphol en pakt vliegtuig.’
Inmiddels heb ik een titel - De buurjongen uit Al-Bab - én de eerste twintig pagina’s van een verhaal over drie jonge Syriërs; Fatima, Youssef en Abdul. Schrijven, m’n fantasie gebruiken, het geeft me energie. Waar het me brengt? Geen idee. Ik probeer het voorlopig niet groter te maken dan bezigheidstherapie. Maar stiekem droom ik groter, misschien wordt het wel een bestseller...