En vooruit!

‘Ben je altijd zo positief geweest? Die vraag werd me vandaag gesteld door Femke van Oogst, de biologische winkel in de Haarlemse Gierstraat waar ik sinds enkele maanden klant ben. Femke verwelkomde me vandaag alsof we al jaren kennen. ‘Hé, hoe gaat het met je, kom je weer een lading kurkuma en gember halen?’ Knap, we hebben elkaar twee keer gezien en gesproken. De andere keren heb ik de deur van de winkel geopend met behulp van de app. Handig, bij Oogst kan je van 06.00 tot 22.00 uur terecht. Ook binnen is het zelfbediening. Je pakt je producten, weegt ze en rekent af via de app en iDeal. Femke hoeft er niet bij te zijn, maar vandaag is ze er wel. Eerlijk gezegd is dat toch leuker. We praten wat, ook over de winkel en hoe het daarmee gaat. ‘Goed, maar het gaat nooit zoals je verwacht.’ Ik knik instemmend en zeg, dat maakt het leven ook leuk. Dan stelt Femke haar vraag, ‘ben je altijd zo positief geweest?’  Ik denk het wel, iemand heeft mij jaren geleden zelfs een eeuwige optimist...

‘En jij, Jan, heb jij nog goede voornemens?’ Nee, was mijn antwoord. Tot vanochtend. Ik ben de dag begonnen met dertig kniebuigingen, twintig keer van de keuken naar de voordeur lopen en weer terug, daarna een serie evenwichtsoefeningen en als laatste een half uurtje mediteren. Zo’n drie jaar geleden, kort na de diagnose SCA6, ben ik ermee begonnen. Maar afgelopen zomer, door prostaatgedoe, is de klad er ingeslopen. Vanaf nu weer iedere dag, dat is mijn goede voornemen. Dit bericht met jullie delen is een mooie stok achter de deur. Dus, alsjeblieft, vraag regelmatig hoe het met mijn ochtendoefeningen gaat. Met fietsen op mijn indoor bike ben ik voorlopig gestopt. Ik heb het plassen redelijk onder controle en durf weer een rondje buiten te fietsen. Niet te ver, maar toch. En nu, met de gladheid, vormen mijn drie wielen een belangrijk voordeel: ik kan niet omvallen. Heerlijk, gisteren ben ik slippend door de bochten naar vriend Jasper gefietst. ©  Jan Glas