En vooruit!

Rondkomen van weinig en schrijven over wat ik leuk of belangrijk vind. Mijn leven nu, én het leven dat ik altijd heb gewild. Deze tekst schreef ik vanmiddag, nadat ik mijn driewieler ligfiets op de boulevard bij Bloemendaal had geparkeerd. In het zonnetje, met uitzicht op zee. De ideale plek om tot mijzelf te komen. Want eerlijk, de afgelopen dagen zat ik even in een dip. Lopen wordt minder en te lang met andere mensen zijn kost moeite. Maximaal twee uurtjes, dan is de accu leeg en begint de hoofdpijn. Maar zolang ik kan schrijven over wat ik leuk of belangrijk vind, neem ik die ongemakken graag voor lief. Dit weblog, mijn tweede boek dat langzaam vorm krijgt én bijvoorbeeld dit bericht op rosehaghe.nl. Schrijven geeft me energie. Naast een paar uurtjes schrijven per dag, lees ik veel. Zoals deze week Luister van Sacha Bronwasser en Op zee van Toine Heijmans. Allebei geweldige verhalen, ik heb nog een hoop te leren. En, niet verder vertellen, vanochtend heb ik op YouTube de trailer...

Rare nacht. Rond 04.00 uur wakker gezzzzoemd door een mug en daarna niet meer geslapen. Ergens onderweg heb ik gekeken naar de loopafstand tussen parkeergarage Waterlooplein en het H’ART museum. Ongeveer 250 meter, dat moet te doen zijn. Zeker in goed gezelschap van een wandelstok en mijn jongste oom, ook Jan. In het museum heb ik een rolstoel gereserveerd. Een nieuwe ervaring, maar het lijkt me heerlijk om zittend de 60 schilderijen van Kandinsky te bewonderen. Dat staat morgen op het programma. Eerst ga ik vanmiddag een rondje fietsen met Jasper zoals ik maandag met Nico heb gedaan. Het leven is zo slecht nog niet, dat is ook de conclusie na een paar uurtjes wakker liggen.  De mug? Die vond het rond 06.30 uur mooi geweest. Geen idee waar ie is gebleven. Maar wist je dat die krengen 45 tot 60 dagen kunnen leven? Van Google geleerd. Dus no mercy, mug. De jacht is geopend. ©  Jan Glas