En vooruit!

“Voor kinderen” en “maak het zo persoonlijk mogelijk” die suggesties kreeg ik terug op mijn vraag aan welke organisaties die zich inzetten voor oorlogsslachtoffers ik 50% van de opbrengst uit de verkoop van De buurjongen uit Al-Bab het beste zou kunnen doneren. Met die suggesties in mijn achterhoofd heb ik voor War Child gekozen. Fondsenwerver Sharida Kerssies van War Child reageerde snel en sympathiek op mijn e-mail. Ze had zich echt in mij, mijn boek én mijn vragen verdiept. Dus ja, de eerste 200 euro heb ik inmiddels gedoneerd. Wat het persoonlijk maken betreft stuurde Sharida mij de verhalen van Ali uit Syrië en Nelson uit DR Congo . Mooie voorbeelden van wat War Child voor oorlogsslachtoffers doet. Het voelt goed om daar een financieel steentje aan bij te kunnen dragen. ©  Jan Glas

Hatsjekidee, ik heb de eerste royalty’s ontvangen, plus een donatie uit onverwachte hoek. Bij elkaar kan ik deze maand ruim 200 euro doneren aan organisaties die zich inzetten voor oorlogsslachtoffers. Maar welke… Suggesties zijn welkom, graag naar 0627 072925 of jan.glas@icloud.com. Alvast bedankt. Het zonder eigenbelang promoten van De buurjongen uit Al-Bab  geeft energie. Fijn, want energie kon ik goed gebruiken tijdens de afgelopen drie dagen in Vaals. Zuid-Limburg, het voelde als buitenland. Ik was daar met Esther, haar zussen Gaby en Belinda en haar zwagers Martie en Theo. Heel gezellig en leuk, maar ook weer fijn om thuis te zijn en bij te tanken, te genieten van de rust na drie dagen vrolijke drukte. Hoogtepunt was Maastricht en de stampende dieselmotor van de rondvaartboot onder m’n kont. Wel prettig, ik leer steeds beter een teveel aan geluid weg te filteren. Sssst… ©  Jan Glas

De opbrengst van mijn debuutroman - De buurjongen uit Al-Bab - gaat voor in ieder geval 50% naar organisaties die zich inzetten voor slachtoffers van oorlogsgeweld. Ik heb hiervoor gekozen omdat ik me oprecht kwaad kan maken over wat er nu in oorlogsgebieden zoals Gaza en Oekraïne met onschuldige mensen gebeurt. Daarmee vergeleken is mijn hersenziekte peanuts. Zeker met de voorzieningen in Nederland en de lieve mensen om me heen. Dus koop De buurjongen uit Al-Bab! Het liefst hier op mijnbestseller.nl, want daar is de opbrengst het hoogst. In ieder geval 50% van de opbrengst gaat naar organisaties die zich inzetten voor slachtoffers van oorlogsgeweld, de andere 50% ga ik gebruiken om De buurjongen uit Al-Bab te promoten. Mocht je daar ideeën over hebben dan hoor ik dat natuurlijk graag. Oh, en zou je dit bericht met zoveel mogelijk mensen willen delen? Alvast bedankt! ©  Jan Glas

Geen Brummen, geen Mauvières. Het einde van mijn carrière als huizenoppasser heeft voor een dip gezorgd, maar op huizen passen heeft ook het idee voor een volgend boek opgeleverd. Gelukkig, dat geeft energie. Schrijven is toch wat ik ‘t liefst doe. Schrijven én nadenken over de verhaallijn, de personages en wat ik ze laat doen, wat ze gaan zeggen en wie ze zijn. Dat proces speelt zich nu nog af in mijn hoofd, ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Mijn MacBook air heb ik na het schrijven van De buurjongen uit Al-Bab weggedaan, dus deze week heb ik via Marktplaats een andere gekocht. Bouwjaar 2015, ik ben er blij mee. Hij staat op me te wachten, maar schrijven heb ik nog niet gedaan. Want waar begin ik, wat wordt de openingszin en wie spreekt die uit… Misschien deze: ‘Lotte! De rechter heeft een uitspraak gedaan, we hebben gewonnen!’ Leuk, een tweede boek leidt me af, voorkomt dat ik ga piekeren over wat ik voel in mijn lijf en niet meer kan. M’n mondharmonica heb ik maar even opgebor...

‘Hi Jan, mijn buurvrouw neemt de zorg voor de diertjes over. Ga lekker naar huis. Doe je de sleutel in de brievenbus?’ Mijn vorige blog sloot ik af met: verder heb ik het in mijn tijdelijke woonomgeving prima naar m’n zin. Een leugentje, want in werkelijkheid probeerde ik mezelf moed in te praten. Op huizen passen is leuk, erg leuk, maar niet met SCA6 en de groeiende beperkingen die daarbij horen. Verdomd moeilijk om dat toe te geven. De spreekwoordelijke druppel was een combinatie van factoren. In een vreemde woonomgeving kost alles meer energie en toen ook de goudvis nog doodging, wilde ik nog maar één ding: zo snel mogelijk naar huis. Gelukkig had Ilona begrip voor mijn keuze, voelde de situatie goed aan. ‘Geen probleem Jan, sorry is echt niet nodig! Geniet lekker van je eigen bedje en de mensen waarvan je houdt in je buurt. Goed dat je je eigen grens bewaakt. Hopelijk heb je wel een paar dagen kunnen genieten van Assendelft.’ Het antwoord op die vraag is ja. Ik heb heerlijk door de...