En vooruit!

‘Tuit je lippen alsof je iemand een zoen wil geven.’ Een instrument bespelen is een langgekoesterde wens. Graag saxofoon of gitaar, maar volgens Google is mondharmonica het makkelijkst te leren. In een opwelling heb ik daarom via Bol.com een harmonica plus lesboek besteld. Dat lesboek bleek geen succes, dus nu krijg ik les van een coole gast op harmonica.com. ‘From beginner to boss in 40 lessons’, dat was zijn aanbod. Het klonk mij als muziek in de oren, maar Kika en Luuk zijn blij dat ik drie weken op het vrijstaande huis van Ilona en Maarten in Assendelft pas. Daar - in Assendelft - moeten alleen kat, goudvis en konijn meegenieten van het geluid dat uit mijn harmonica komt. ‘Tuh kuh, breathe in and breathe out.‘ Ik oefen het zelfs zonder harmonica, op de fiets tijdens een rondje Uitgeestermeer. Erg leuk om weer met iets nieuws bezig te zijn, én het voelt als een goede oefening voor mijn spraak. Oh, het hondje van de buren in Assendelft heet Pizza. Bij het minste of geringste gerucht ...

Daar is ie dan! Mijn debuutroman, De buurjongen uit Al-Bab. Hier te bestellen en de opbrengst (min drukkosten) gaat voor in ieder geval 50% naar organisaties die zich inzetten voor slachtoffers van oorlogsgeweld. Het boekomslag is ontworpen door Esmee van Loon en Eugenie van den Haak heeft geholpen met de opmaak van het binnenwerk. Bedankt dames!  De buurjongen uit Al-Bab, een verhaal van ruim 40.000 woorden. Fictie, in mijn hoofd ontstaan naar aanleiding van dit nieuwsbericht: ‘Koerier laat ronkende bus vol pakketjes achter op Schiphol en pakt vliegtuig.’ De buurjongen uit Al-Bab vertelt het verhaal van Fatima, Youssef en Abdul. Drie Syrische jongeren die tijdens de oorlog ieder hun eigen weg gaan. De buurjongen uit Al-Bab is een roadtrip en liefdesroman, een verhaal over de waanzin van oorlog en de keuzes die mensen maken. ©  Jan Glas

‘Pap, gaat het, wat heb je gedaan?’ Even eerder ben ik gestruikeld, over mijn eigen voeten en daarna over een tuinstoel. Als Kika - gealarmeerd door het lawaai van de omgevallen tuinstoel - aan komt rennen, probeer ik net omhoog te komen. Ze betrapt me op handen en voeten. ‘Pap, wat is er gebeurd?’ Gestruikeld. Ik verlies steeds meer de controle over waar ik mijn voeten neerzet en moet bij iedere stap op zoek naar m’n evenwicht. De gevolgen van mijn struikelpartij? Een geschaafde knie en lichte pijntjes. Shit happens, en vooruit. Vanaf nu wel iets vaker met een wandelstok. ©  Jan Glas

‘Zal ik nog naar je toekomen?’ Appje van Esther, het is vrijdagavond ruim na tien uur. In het niet zo verre verleden zou ik ‘graag’ antwoorden en haar halverwege tegemoet fietsen. Nu zit ik besluiteloos naar het scherm van mijn iPhone te staren. ‘Kan, maar ik slaap al bijna’, stuur ik even later terug. We appen nog wat en een half uurtje later lig ik in bed, alleen. Slapen lukt niet, ik haat mijn hersenziekte. Rond vier uur ‘s ochtends schrijf ik een notitie op mijn iPhone. ‘Lieverd, we hebben ruim drie jaar kleur aan elkaars leven gegeven. Heerlijk, het had voor mij nog honderd jaar mogen duren. Toch…’ De tekst na de puntjes is privé, die heb ik alleen aan Esther laten lezen. Want het was tijd om te praten over hoe we verder gaan met ons leven. Wat mij betreft meer naar bewuste momenten samen, echt de tijd voor elkaar nemen. Gelukkig is Esther het daarmee eens.  ©  Jan Glas