En vooruit!

‘Was zeker gezellig Jan, op naar de volgende!’ Sinds fietsen op twee wielen niet meer gaat en lopen steeds moeilijker wordt, komen familie en vrienden steeds vaker bij mij thuis. Ontzettend lief, maar het voelt ook een beetje als ziekenbezoek. Daarom heb ik een Museumkaart gekocht en ben ik deze week met Jan - mijn jongste oom - naar het Cobra Museum geweest. Op de begane grond werken van Appel, Corneille en de andere leden van de Cobra groep. Op de eerste verdieping beelden van de modewereld, door de lens van Anton Corbijn. Erg leuk én inspiratie voor ‘andere’ gesprekken. Over het ontblote bovenlijf van Iggy Pop, over Herman Brood, over schilderen met de vrijheid van een kind én over het leven, ook tijdens de lunch. Bedankt Jan! Graag op naar het volgende museum! Met een wandelstok lopen was even slikken, maar dat heb ik er graag voor over. En leuk, met vriend Jaap ga ik binnenkort naar museum Kranenburgh in Bergen.

Voicemail van Marcia, redacteur bij Eus Boekenclub. Enkele weken geleden heb ik me via e-mail aangemeld als onbekende schrijver. Marcia vertelt in haar voicemail dat ik door de eerste selectie ben. Ze heeft het eerste hoofdstuk van De buurjongen uit Al-Bab in één adem uitgelezen, vertelt ze enthousiast. Als ik even later het goede nieuws met Kika wil delen, kom ik niet uit mijn woorden, schiet ik vol. Die emotie komt ook voor mij onverwacht. Een dag later belt Marcia weer; een erg leuk gesprek. Ze wil graag meer over mij weten, over wie ik ben en hoe ik tot mijn verhaal gekomen ben. Ik vertel. Over mijn achtergrond, over een jaar werken in de ouderenzorg, over mijn hersenziekte, over schrijven over Nieuwe Nederlanders en over hoe De buurjongen uit Al-Bab is ontstaan. Natuurlijk struikel ik over m’n woorden, maar ik geloof wel dat ik De buurjongen uit Al-Bab én mijzelf goed verkocht heb. ‘Je bent een mooi mens’, is de reactie van Marcia. ‘Misschien dat je onduidelijke praten een proble...

‘Hoe ging ’t gisteren?’ Appje van Marcel. Een paar dagen eerder had ik hem verteld dat ik met Esther naar een voorstelling van Ellen ten Damme in de Haarlemse Philharmonie zou gaan én dat ik daar best zenuwachtig over was. Want hoe kom ik daar, hoe ga ik om met de drukte daar en hoe kom ik weer thuis? Vragen waar ik tot zo’n twee jaar geleden niet over nadacht. Nu wel, maar drukte om niks. Luuk heeft ons met de auto naar het centrum van Haarlem gebracht, de drukte in de Philharmonie was goed te doen en terug naar huis ben ik, leunend op Esther, gaan lopen. Ruim een kilometer, met een tussenstop in de Zijlstraat, op het buitenterras van eetcafé Louisiana met binnen relaxte livemuziek. Het laatste stuk lopen ging niet vanzelf, maar - hé - we heb het wel gedaan. Bedankt Luuk, voor het brengen. En bedankt lieve Esther, voor een geweldige avond.