En vooruit!

Zomer 1994 ben ik als een blok gevallen voor internet, liefde op het eerste gezicht. Het heeft mijn leven veranderd, weg van de gebaande paden. Pionieren, zelf keuzes maken, een ander doet ’t niet. Daardoor heb ik mezelf ontdekt, gevoelsmatig alles uit mijn leven gehaald. Dat is zeker niet vanzelf gegaan, maar het is wel een geweldig avontuur geweest. En vooruit! Sinds zomer 1994 is dat altijd mijn levensmotto geweest. Misschien is het daarom dat ik mijn leven redelijk goed weet aan te passen aan mijn hersenziekte en alles wat daarbij hoort. Ik probeer me ook geen zorgen te maken over de toekomst, want voor alles is een oplossing en uiteindelijk - dat moment is echt nog heel ver weg - is het klaar, trek ik de stekker eruit.

‘Jezus, pap.’ Met die woorden komt Kika mijn kamer binnen. Ik schrik, wat zou er zijn? Dan zie ik de lach op haar gezicht. ‘Ik ben al bij bladzijde 100, wat spannend, ik bleef lezen.’ Meteen dringt het tot me door, ze heeft het over mijn boek. We praten. Ook over Petros, die ouwe Griek. ‘Ik zie ‘m gewoon voor me, geweldig pap.’ Mijn hart maakt een sprongetje, want wat Kika niet weet is dat ik De buurjongen uit Al-Bab met haar in mijn achterhoofd heb geschreven. Dyslectisch en begin twintig, een lastige doelgroep. Probeer die maar aan ’t lezen te krijgen... Maar hé, het is me gelukt :-)

Vijf over negen, ik lig nog in bed. Dat was een paar jaar geleden ondenkbaar. Nu draai ik me nog een keer om, er is weinig om voor op te staan. Mijn boek is klaar, dat zorgt voor een gat in mijn dagbesteding. Het idee voor een volgend boek zit in mijn hoofd en de eerste pagina’s staan in de steigers, maar ‘iets’ houdt me tegen om verder te gaan. In plaats daarvan sta ik rond half tien op, doe mijn oefeningen, mediteer op mijn manier en maak een ontbijtje. Na een kopje koffie klim ik via de trap naar boven om mijn baard te trimmen en te douchen. Terug beneden ben ik moe, staan en lopen kost steeds meer energie. Niet echt om vrolijk van te worden… Dan, zonder aanwijsbare reden, keert mijn stemming om. Natuurlijk ga ik op zoek naar een uitgever voor mijn boek! En als dat niet lukt, ga ik het zelf doen. Shit Happens, en vooruit.

Boos, het is echt jaren geleden dat ik die emotie heb gevoeld. Tot vanochtend, in bed. Ineens drong het tot me door; ik ben boos, op alles en iedereen. Nu, twee dagen later, is het gelukkig weer weg.

Leuk. Esther heeft meer gedaan dan De buurjongen uit Al-Bab controleren op taal- en spelfouten. Ze heeft ook inhoudelijke opmerkingen in de kantlijn geplaatst. Bedankt lieverd, het verhaal is er beter van geworden. Inmiddels heb ik het manuscript als pdf naar meerdere mensen verstuurd, inclusief voorwoord en deze boodschap: Delen mag, graag zelfs. Ik laat het manuscript zijn weg vinden en wellicht dat het zo een uitgever bereikt. Ik ben inmiddels begonnen aan een volgend verhaal, met hetzelfde nieuwsbericht als vertrekpunt: ‘Koerier laat ronkende bus vol pakketjes achter op Schiphol en pakt vliegtuig.’ Ik ben nu al heel benieuwd waar dat verhaal me brengt. In ieder geval in gesprek met fiscalist Wouter Koeman. Met hem ga ik praten over het wiswassen van 4 miljoen drugsgeld...

‘Sterkte in de strijd.’ Die lieve boodschap stond in een appje dat ik vanochtend kreeg van tante Cock. Leuk mens en expert op het gebied van alternatieve geneeskunde. Een paar dagen geleden kreeg ik van haar een folder van De Hoek, holistische behandeling voor dier en mens. Een goedbedoeld advies en ik heb Eric, de holistisch arts, gesproken. ‘In het meest gunstige geval kunnen we de symptomen van SCA6 vertragen of stoppen’, was zijn boodschap. ‘Maar je bent op leeftijd, dus ik kan niets beloven.’ Wat zal ik... Na een uurtje Googelen neem ik een beslissing: Ik ga er niets mee doen. Niet omdat ik niet in holisme geloof, maar het wordt niet mijn levenswijze. Het is goed zo, ik ga geen strijd leveren tégen SCA6. Ik ga er zo goed mogelijk mee om en probeer het te accepteren, dat kost al energie genoeg.