En vooruit!

‘Oh, maar dan kunnen we niet meer naast elkaar fietsen.’ Dat was de teleurgestelde reactie van vriendin Esther toen ik haar gisteravond een afbeelding liet zien van een driewieler ligfiets met trapondersteuning. Begrijpelijk, ik dacht er eerder hetzelfde over. Nu niet meer, want deze week ben ik bij ’t Mannetje geweest, een in revalidatiefietsen gespecialiseerde winkel in Haarlem. Ik was het al een tijdje van plan en ergotherapeute Heleen heeft me het laatste zetje gegeven. Een bakfiets, met twee wielen voor en één achter, dat moest het worden. Lekker stabiel, dacht ik. Niet dus, een kort proefritje maakte dat direct duidelijk. Bij iedere hobbel of bocht had ik het gevoel dat ik met bakfiets en al om zou vallen en waar ik aan het eind van mijn proefritje linksaf moest, werd de weg versperd door een groep Amerikaanse toeristen op gehuurde fietsen. Wat volgde was gestuntel aan beide kanten. Geen bakfiets dus. Het door de verkoper voorgestelde alternatief - een driewieler ligfiets met tra...

Langzaam maar zeker raak ik de regie over mijn leven kwijt, steeds vaker ben ik afhankelijk van wat anderen voor mij (willen) doen. Moeilijk te accepteren en een worsteling. Vanochtend heb ik dat besproken met ergotherapeute Heleen, een fijn gesprek. Haar advies: ‘Niet te ver vooruitkijken, leven in het nu en probeer de hulp van anderen te accepteren, ze doen het met liefde.’ Mooi en Heleen heeft gelijk. Ik moet hulp accepteren, maar zonder mezelf te verliezen. Dat laatste hebben we er samen aan toegevoegd. Want ik wil geen patiënt zijn, nu nog niet. Dat is tegelijkertijd ook een opdracht. Ik moet ervoor zorgen dat mensen mij blijven zien als Jan Glas. Schrijver, levensgenieter en nieuwsgierige optimist. Iemand die zijn eigen koers bepaalt, ook als het tegenzit.

Ogenschijnlijk Zorgeloos, ruim vier jaar geleden heb ik samen met Jaap, Herman en Marcel een documentaire met die titel gemaakt. In een villa in Italië hebben we teruggekeken op ons leven én onze plannen voor de toekomst gedeeld. Dat werd door een regisseur en cameraman vastgelegd. Het budget voor het maken van de documentaire Ogenschijnlijk Zorgeloos hebben we via crowdfunding verzameld en de première was in de Philharmonie. Daarnaast is de documentaire op TV Noord-Holland vertoond. Het maken van Ogenschijnlijk Zorgeloos was van begin tot eind een geweldig avontuur. Mijn plannen voor de toekomst zijn anders gelopen, maar Jaap, Herman en Marcel reken ik sinds die tijd tot mijn beste vrienden. Vanochtend hebben we samen koffiegedronken. Gezellig, maar het voelde niet meer hetzelfde. Wat was is niet meer, ik voelde me de zwakste schakel. Terug thuis was ik strontchagrijnig en dat gevoel is de rest van de dag gebleven. Mijn leven is veranderd en verandert steeds meer. Op momenten zoals de...

Van Istanbul naar Gaziantep, de route volgen die Nick voor mij uitgestippeld heeft; het liefst zou ik die reis zelf maken, met de auto en onderweg overnachten in een pansiyon, vergelijkbaar met een bed & breakfast. Echt voelen wat Jim en Youssef onderweg tegenkomen én welke mensen zij ontmoeten. Want dat is waar ik in De Buurjongen uit Al-Bab over schrijf; over mensen, wat zij doen en waarom. In hun hoofd kruipen, vragen stellen, ook over geloof en hoe zij dat beleven. Daarom zou ik die reis van Istanbul naar Gaziantep graag zelf maken. Het budget kan ik waarschijnlijk wel bij elkaar sprokkelen en de vliegreis durf ik ook wel aan. Maar dan... Ik ben juni 2023 gestopt met werken omdat onderweg zijn en interviewen niet meer gaat. Toch blijft het kriebelen. Misschien met iemand samen; een chauffeur en reisgenoot. Daar ga ik een paar dagen rustig over nadenken. Nu eerst even vijf minuten crosstrainen in de schuur en dan verder schrijven over wat Fatima en Abdul in Al-Bab beleven.

Yes! Het is me gelukt. Vijf minuten echt crosstrainen; armen en benen in een vloeiende beweging. Af en toe voelde ik een lichte hapering, het begin van kortsluiting in mijn kleine hersenen, maar dat wist ik te onderdrukken. Het voelde als een overwinning op die kutziekte, als even terug in de tijd, naar toen ik nog een rondje kon hardlopen. Een schijnoverwinning, want de klachten worden langzaam erger, alsof er een sluipmoordenaar in mijn lichaam woont.

‘Hé Jan, hoe gaat ‘t?’ Die vraag beantwoorde ik eerder deze week met: ‘Goed. Gisteren was ik nog in Thessaloniki, aan de Egeïsche Zee. En de dag daarvoor logeerde ik in een hotel op de grens van Servië en Noord-Macedonië.’ Niet echt natuurlijk, maar het schrijven van mijn roman brengt me op plekken waar ik nog nooit ben geweest. Erg leuk en welkom, want in werkelijkheid is thuis de plek waar ik steeds vaker ben. Omdat het bijna iedere dag stortregent én omdat lopen en fietsen steeds minder vanzelf gaan. Je zou er depressief van worden, maar ik schrijf Youssef en Jim naar Istanbul. Daarna gaan ze door Turkije richting Gaziantep, tegen de Syrische grens. Voor de route door Turkije heb ik Nick Augustijn van Nu.nl om hulp gevraagd. Hij woont in Istanbul en doet verslag over gebeurtenissen en ontwikkelingen in Turkije. Zijn advies? ‘Het makkelijkst zou zijn als ze de snelweg nemen. Dat is bijna een aaneengesloten route van Istanbul naar Adana, via Ankara. Maar ik heb ook een leuk boogje voo...