En vooruit!

Con Todo El Mundo, dat album van Khruangbin heeft me door de eerste coronamaanden gesleept. Ook nu speel ik dat album nog regelmatig af, het geeft me rust. Muziek, ik zou niet zonder kunnen. The National, Balthazar, White Ladder van David Gray. Dagelijks struin ik Spotify af naar albums die me raken. De mooiste nummers voeg ik toe aan mijn playlist Tralalaa, met inmiddels ruim zevenentwintig uur muziek.

Drie mannen van rond de zestig – Leroy, Dylan en Chris - stelen 4miljoen cash van een drugskartel. Leroy en Dylan zijn samen opgegroeid in Crooswijk, Rotterdam. Ze zouden broers kunnen zijn. Ze lijken sprekend op elkaar, nog steeds. Leroy heeft een koeriersbedrijf en Dylan werkt als zelfstandig timmerman. Chris is zeezeiler en woont in Oostende, België. Hij moest jaren geleden een zeiljacht afleveren in Rotterdam en ’s avonds in café de Schans heeft hij Leroy ontmoet. Daar is een vriendschap uit ontstaan en Leroy is sindsdien regelmatig naar Oostende geweest, om tochten te maken met de zeilboot van Chris. De drie mannen leven richting pensioen als Leroy wordt gevraagd, iedere week drie kartonnen dozen af te leveren bij een boerderij in de omgeving van Gouda. Leroy voelt dat het zaakje ‘stinkt’, maar het betaalt goed, te goed. Dan, na een paar weken, laat Leroy ‘per ongeluk’ een doos uit zijn handen vallen en hij krijgt zicht op de inhoud. Wat hij ziet is geld, heel veel geld. De dagen ...

Geen gaatjes én een gratis tube tandpasta. Ik kon kiezen uit drie. Welke is de beste, vroeg ik. Zijn reactie was: ‘Ik kan nu een heel mooi verhaal afsteken, maar eigenlijk kan je je tanden ook met alleen water poetsen. Tandpasta is vooral voor de frisse adem.’ Dat is mijn tandarts, man naar mijn hart.

Wat we heel goed kunnen is samen het leven vieren. Dat wil ik graag nog heel lang met je doen! Dit berichtje stuurde ik afgelopen maandagmiddag via Whatsapp naar Esther én het was het begin van een goed voornemen.

‘De buurjongen uit Al-Bab’ ligt bij tien uitgevers en mijn driewieler ligfiets met trapondersteuning komt op z’n vroegst derde week april. Afwachten dus. Wat zal ik eens... De aanschaf van een refurbished iPad bracht uitkomst. Door het verlichte scherm en de mogelijkheid om lettergrootte en regelafstand aan te passen kan ik weer lezen! En via de bibliotheek heb ik toegang tot een gigantisch aantal E-books. ‘Stad van de Honden’, van Leon de Winter heb ik inmiddels uit. Nu ben ik halverwege ‘Niemand in de stad’ van Philip Huff.