En vooruit!

‘Zaterdag 30 december vier ik mijn verjaardag van 10 tot 12 ’s ochtends bij strandpaviljoen San Blas in Bloemendaal aan Zee. Leuk als je komt!’ Na lang aarzelen heb ik deze uitnodiging ruim voor de kerstdagen naar familie en vrienden gestuurd. En leuk, op de betreffende zaterdagochtend was het gezellig druk. Esther had zelfs een grote slagroomtaart - met foto van mijn gezicht - geregeld. Waarom de aarzeling om mijn verjaardag te vieren? Omdat drukte, meerdere mensen in één ruimte bij elkaar, steeds meer moeite kost. Kerstavond bijvoorbeeld, was ik op een feestje met Esther en haar familie. De avond zelf ging redelijk goed, maar de volgende dag zat ik er stevig doorheen. Te lang gestaan en te veel herrie aan m’n hoofd. Mijn hersenen waren flink overprikkeld. Hoe dat voelt, is lastig te omschrijven en nog lastiger te accepteren. M’n wereld wordt steeds kleiner. Fietsen durf ik niet meer, verder dan een kilometer lopen gaat niet meer en praten kost steeds meer energie. Schrijven, dat gaat...

De afgelopen dagen heb ik in een flink dalletje gezeten, vooral op momenten dat ik alleen was. Zelfmedelijden, ik vond er even geen reet meer aan. Tot vanochtend. Geen idee wat mijn humeur heeft omgedraaid, maar ineens was ik er weer. Ik zie weer toekomst waar ik dat even kwijt was. Dat gevoel zit vooral tussen mijn oren, aan mijn situatie is niets verbeterd, het is eerder weer een stukje achteruitgegaan. Het gaat vooral om accepteren. Amor Fati, omhels je lot, maar dat is niet altijd makkelijk. Het accepteren wordt vooral verstoord door dingen die niet meer (vanzelf) gaan. In m’n boxershort stappen, opstaan na mijn buikspieroefeningen, te lang op mijn benen staan, luisteren, een boek lezen, fietsen, opstaan van de bank en zo kan ik nog wel even doorgaan. Dat doe ik niet, anders verdwijn ik in een volgende dip. Shit Happens, en vooruit.

Een boek lezen gaat niet zo lekker meer. De juiste regel op een bladzijde kan ik alleen nog lezen door me heel geconcentreerd te focussen. Doe ik dat niet dan verdwijnt de regel tussen de andere regels, lopen ze in elkaar over. Schrijven gaat gelukkig nog wel, dat komt waarschijnlijk doordat de regel die ik schrijf altijd de laatste is op een bladzijde.

Nee, die roadtrip door Turkije naar Gaziantep ga ik niet maken. Te veel prikkels en te veel onzekerheden, daar kunnen mijn kleine hersenen niet meer tegen. Het zorgt voor duizeligheid, een vreemde druk in mijn hoofd en piepende oren. Ook praten en lopen gaat steeds moeizamer. Die roadtrip maak ik daarom toch maar online en bewegen doe ik op m’n crosstrainer. Of - zoals eerder deze week - fietsen naar Middenduin en daar een stukje wandelen. Op mijn zelf bedachte keerpunt, op minder dan een kilometer, heb ik een stief kwartiertje heerlijk in het zonnetje gezeten. Op een bankje, met uitzicht op de vallei en moed verzamelend voor de terugweg. Tweeënzestig jaar jong en ik doe de dingen die ik als ouwe man dacht te doen. Door SCA6 word ik razendsnel ouder en mijn wereld sluipenderwijs kleiner. Gisteren stelde vriendin Esther de vraag waar ik zelf ook al een paar dagen mee rondloop: ‘Is het dan wel verstandig om aanstaande zaterdag mee te gaan naar dat feest? Er komen ruim honderd mensen...’ ...

Ieder nadeel heb ze voordeel, Johan Cruijff had gelijk. Mijn wereld wordt kleiner, ik ben steeds meer op mezelf aangewezen. Waardeloos, maar zonder hersenziekte was ik waarschijnlijk nooit fictie gaan schrijven. Nu beheerst het mijn leven. Vandaag heb ik Fatima en kleine Youssef naar Lina geschreven. Fatima is met de hulp van Yunis en Ahmad gevlucht uit Baghouz. Na een nacht en een dag lopen ziet Fatima het huisje van Lina. Daar is ze nu. Maar wie is Lina? Dat personage heb ik gisteren bedacht en vanochtend in bed verder ingekleurd. Tipje van de sluier: Lina heeft één oog. Hoe ze haar andere oog is kwijtgeraakt, vertel ik in mijn roman, De buurjongen uit Al-Bab. Inmiddels heb ik ruim 25.000 woorden van het verhaal geschreven. Op naar de 40.000 woorden, of meer. Leuk! Badr, de broer van Lina, komt straks om de amandeloogst op te halen.